Le Cap de l'Espérance (1951)

Ze bestaan bij de miljoenen : films die spelen aan de havenkant...en verdomme : dit is er weer eentje ! Nog sterker : die setting is uitdrukkelijk ook een eerbetoon aan de poëtisch realisten, wordt ook als zodanig in beeld gebracht incl. klein café aan de haven waar wordt gezongen door volkse types en dat vooral hopeloze mislukkelingen aantrekt.

Waarmee niet gezegd is dat het hier ook PR après la lettre zou betreffen, dit is een standaard noir au fond met alle parafernalia die daarbij horen. Regisseur Bernard behoeft geen introductie, had zijn gloriedagen er echter reeds opzitten en levert hier een wat routineus genrefilmpje af, al begrijp ik eerlijk gezegd niet waar hij zijn erg lage IMDB rating aan dankt, bijzonder is het niet maar toch een aardige timewaster voor liefhebbers van dit soort "spul". Maar wat zegt het ook bij 7 stemmen.

Hoe dan ook, we zijn schijnbaar in Sète aan de mediterranee- geen mist dus- waar in het café van Feullère allerlei gesjeesde en hopeloze figuren zich verzamelen bij avond, onder hen treffen we Villard aan als ex- advocaat van kwade zaken die zijn leven nu enigszins heeft gebeterd : hij is gewoon gangster geworden. Hij runt een bende overvallers, niet de snuggersten schijnbaar want wie gaat nu met een ex- advocaat in zee ? Nou: Stoppa onder andere in deze co- productie, en diens dochter Cosetta Greco die ook het lief is van Villard.

Zo komen we op de verplichte femme fatale thematiek : Villard heeft Feuillere niets verteld over zijn veel jongere andere vriendinnetje, had haar zelfs beloofd met haar te vertrekken naar betere oorden. Cougar Feuillère is dan ook tamelijk pissed als ze hier achter komt, en wat ze vervolgens uitvreet kunt u wel al raden. Een Feuillère overigens die hier totaal miscast is : gehuld in couture van Balmain en pure glamour uitstralend moet ze hier de uitbaatster van een groezelig havencafé voorstellen ! Tsja. We hebben trouwens- meer op zijn plaats- onder andere ook nog een rol voor Debucourt als flic, die het ook al met Feullere doet.

Het betreft hier overigens een verfilmd toneelstuk en dat is te merken , ondanks een hold up sequentie, 2 shoot outs en een chase ter zee. Een stuk dat later en na deze film tot roman werd bewerkt ! In die toneelhoedanigheid doet het wat denken aan key largo van Huston die duidelijk Bernard heeft geinspireerd, maar dan POV Robinson zeg maar, ook die zat immers in een zuidelijke haven te wachten tot een boot hem oppikte...

Kortom: slechts voor de genreliefhebbers, al is het verder niet zo slecht als zijn rating suggereert. Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als : "de kaap van de hoop" . Wie heeft dit gezien ?