Un Fiocco Nero per Deborah (1974)

Semi giallo/ schizohorror die overduidelijk is geinspireerd door Rosemary's baby, zoals de hairdo van Malfatti alleen al- zie poster duidelijk maakt. Ik zou het zelf geen giallo noemen, maar als PDUSIN een giallo is, dan is dit het ook.

We ontmoeten de telepathishe krachten van de heldin meteen in het begin tijdens een semi-fellineske circussequentie waarin ze een acrobaat waarschuwt die op het punt staat naar beneden te flikkeren, maar misschien viel ie wel vanwege het gekrijs van Malfatti natuurlijk...

Enfin, na de credits leren we dat ze een hysterica is en uiteraard onvruchtbaar, zij is keramiste in de stijl van Luca Della Robbia en een highly sensitive person ( LOL), hij- Dillman- is een droogstoppelige wetenschapper die het waarschijnlijk met zijn assistente doet. Hun huwelijksleven is een hel.

Het wordt er niet beter op als een paraschizoloog zeker meent te weten dat ze paranormaal begaafd is en dit ontdekt tijdens de meest spectaculaire sequentie uit de film, met als logisch gevolg dat ze echt knettergek wordt...voeg daar nog een trauma aan toe als ze samen met haar vent ziet hoe een jong koppeltje onder wie een zwangere jonge vrouw- Mira geheten- na een auto ongeluk voor hun ogen crepeert, en het wordt echt feest.

Malfatti-Debora is nu definitief de weg kwijt en hallucineert een denkbeeldig vriendinnetje dat ook Mira heet, en denkt dat ze zelf zwanger is. Tijd om het dolhuis te bellen, zou je zeggen.

Tegen het einde pas volgt de definitief bovennatuurlijke twist in een redelijke finale, die echter te weinig het zeeeeer trage en tamelijk slaapverwekkende middengedeelte en het evenmin denderende begin weet te compenseren.

Onbedoeld hoogtepunt was de scène met de ...zwaaiende ijsberen !

Cast en crew werden gevormd door tamelijk b- garnituur, dat is te zien. Niet extreem slecht, maar heel verre van een must-see. Voor campy italohorror tifosi zal het wel te doen zijn.

Goede score wel van Verrechia.

Is voorzover ik weet nooit officieel met onderschriften gereleased.