Domani È Troppo Tardi (1950)

Ze bestaan : films die QT met een zakdoekje in de aanslag bekijkt...wat hij dan slechts via bizarre omwegen durft toe te geven. Moguy was een expert in dit soort absurde melodrama's over ( bijna ) gevallen jongedames in nood, hij maakte er in IT minstens 2 met de schattige Pier Angeli. Dit is trouwens de enige die ik heb gezien.

Moguy werd hiervoor bekroond met de prijs voor beste italofilm in Venezia, Angeli mocht een NDA komen ophalen.

Film speelt in een ver, ver universum lang, lang geleden met een moraal die nogal afwijkt van de onze, het komt er op neer dat de sexualisering van de maatschappij anno 50- dat leest u goed- in de vraag wordt gesteld. Dat men het toen zo oppikte blijkt wel uit die Amerikaanse poster hierboven !

Wij zien dit eerder als een over the top bakvissendrama, dat in zijn gedateerdheid wel heel erg aandoenlijk is, dat moeten we toegeven. Franco en Mirella zijn 2 15- jarige voorbestemde gelieven, hun Grote Liefde wordt echter tegengewerkt door boze volwassenen, in de eerste plaats de vunzige schooldirectrice Dorziat. Gelukkig worden ze bijgestaan door goede fee Maxwell (" de jeugd wordt verziekt door filmposters en pin ups, logisch dat ze zo met sex bezig zijn ") en de wijze tovenaar De Sica.

Helaas dreigt een catastrofe als we in de zomer Rome verlaten richting vakantiekolonie, waar tijdens een heftige onweersbui de 2 gelieven terecht komen- alla Dido en Aeneas- in een soort grot,. Een ideale plek om toe te geven aan de verleidingen van het Vlees, zou je zeggen...

Of dat ook gebeurt moet u zelf zien, laten we het erop houden dat deze film een 4 + kijkadvies heeft verdiend- oraal gefixeerde peuters zullen hier weinig aanvinden.

Pier Angeli is het absolute middelpunt en leek ook hard op weg een absolute superster te worden, ze verkaste naar Hollywood maar mislukte tamelijk. Haar laatste film was....octaman. Binnen een jaar pleegde ze uit schaamte de facto zelfmoord. Ze was 39.

De film werd voorzien van een lekker dik opgelegde, mooie score van Cicognini.

De Nederlandse titel was destijds "Morgen is te Laat" (even niet moeilijk doen )