Il Gobbo (1960)

Klassiekertje van Lizzani dat duidelijk voortborduurt op klassiekers als achtung ! banditi ! en het neo-realisme, maar ook reeds vooruitloopt op de italocrime klassiekers daarna waarvan Lizzani de aartsvader was. Nog sterker : Lenzi recyclde de gobbosaga in klassiekers als RAMA en LBDG, beiden met Milian als bultenaar die evenals Blain hier is geinspireerd door de wederwaardigheden van Giuseppe Albano, aka il gobbo. Zowel daar als hier is trouwens de naam gewijzigd.

We worden getransporteerd naar de borgata anno 44-45, geschoten op deze weinig frisse locatie grotendeels. Het eerste deel is gekend WO2 Rossellini style materiaal, het tweede speelt na de zgn. bevrijding en toont hoe il gobbo vrolijk doorging met zijn criminele activiteiten, tot het onvermijdelijke einde.

Een voor die tijd behoorlijk brute en grimmige film, spelend in de borgata die Pasolini zo dierbaar was en verrek : de goede man treedt hier zelf op, en wel als bad guy die met Blain ruziet- ironie- om een grietje, meer bepaald Ferrero, de dochter van Fasjist Garrani. Blier zien we hier in actie als officier van de carabinieri die eerst goedschiks en later kwaardschiks de anti-held tot de orde wil roepen.

Enkele vreemde castingkeuzes dus voor iets wat pretendeert neo-realistisch te zijn met veel gedubde buitenlanders, waarbij Blain niet eens in straattaal oid. is gedubd.

Net als in de andere actiefilms van Lizzani ligt het tempo zeer hoog, de grauwe, grimmige stemming wordt nog verhoogd door de sombere fotografie van gekende namen Tonti en Barboni.

Score werd geleverd door Piccioni, weer eens wat anders dan zijn loungegedoe.

Gave poster.