I Normanni (1962)

Het bestond : een officieus peplum subgenre over vikings...geinspireerd waarschijnlijk door the vikings met Kirk en Curtis, en met als gekendste voorbeeld gli invasori van Bava. De kenners weten dan hoe laat het is : stock footage galore, de maritieme kloppartijen zijn integraal uit de Bava film gejat, evenals nog een massasequentie op het slot. De halve cast zo'n beetje uit de voorgaande film is ook komen opdraven voor deze productie : Mitchell hier als main villain hertog Wilfred, Lulli als zijn henchman, Baldassare als geblondeerde ( ! ) en verraderlijke viking, en Sorano als koning met de hele- not- Angelsaxische naam Dagobert..

Historici zullen sowieso gruwen van de onnauwkeurigheden, de film speelt ong. een eeuw later dan het Bava werk en schijnt vaag geinspireerd te zijn door de Danelaw, maar zoals u weet waren de vikings Noren en geen Denen...ook de settings/decors zijn een ratjetoe, de prehistorie meets de tijd van Robin Hood( 1200 ), ook al weer als in gli invasori dus.

Maar aangezien de kenners die bij spaghetti's op ieder detail letten bij pepla juist schijnen te genieten van dit soort absurde anachronismen , is het niet aan ons- onwetenden- om ons te storen aan deze bizarrerie die juist de charme van het genre is.

Het verhaal is archetypisch peplum, maar doet ook aan Robin Hood denken. Manni- Olivier is de nobele bandiet de wordt geframed voor de moord op koning Dagobert, die in feite nog leeft en wordt gegijzeld door usurpator Mitchell, de king John van het verhaal. Natuurlijk begeert Mitchell de schone, maar uiterst onnozele koningin Patricia ( sic). Deze wordt niet bemind door Manni, want de Held heeft slechts oog voor de schone Grad, dochter van vikingleider ( toch ? ) Thor, daarmee de verplichte multicultiromance verzorgend.

Het verloop incl. de talloze twists kunt u wel dromen verder, maar we moeten toegeven dat de vaart er hier naar genrebegrippen aardig inzit en we niet te veel worden lastig gevallen met zinloos geleuter, het is aardig entertainend.

Net als in de Bava film hier ook een wat bizar kleurgebruik, verantwoordelijk voor de fotografie was een jonge en nog ongekende Vittorio Storaro.

Bij mijn weten is deze klasieker niet met andertalige onderschriften op DVD uitgebracht.

De speelduur bedraagt trouwens 85 minuten