L'Ultimo Padrino (2008)

Interessante Film als je de Film Corleone hebt gezien.

Sluit mooi op dat verhaal aan.

Ik verveelde me eigenlijk geen minuut met deze Film.

Ultimo Padrino, L' is een prima miniserie in de stijl van "La piovra" met de opmerking dat Michele Placido nu geen Commissario Corrado Cattani speelt maar aan de andere zijde van de wet opereert.

Michele Placido speelt zijn rol met grote overgave en de serie kijkt heerlijk weg.

Na mate de film vordert krijg je steeds meer symphatie voor het karakter Bernardo Provenzano alias: de oom en je hoopt dat hij de dans ontspringt.

Ik ga hem vanavond kijken ben heel benieuwd.

Vond juist michele placido niet overtuigend. Had er veel meer van verwacht.

Aardige film/miniserie, maar als je Corléone hebt gezien valt dit 'vervolg' toch zwaar tegen.

Goeie tweedelige reeks waarin men een duidelijk beeld weer geeft van hoe sommige toplui van de maffia geen luilekkerleventje leiden ondanks het vele geld dat ze bezitten.

Telkens op de vlucht zijn voor de ordediensten, ge moogt het hebben.

Prima geacteerd.

3,5 sterren.

Anders dan Il Capo dei Capi, maar minstens zo goed. Voordeel is dat hier meer de menselijke kant van de hoofdpersoon in beeld wordt gebracht. Bij Il Capo dei Capi werd Toto Riina afgeschilderd als een monster, en als ik de verhalen mag geloven is dat ook wel juist. Bernardo Provenzano was daar al te zien als de rustige rechterhand van Riina en in deze miniserie ligt de focus dus volledig op deze man die geweld liever probeert te vermijden. De man komt ook veel sympathieker over dan Riina en ik hoopte (tegen beter weten in) dan ook eigenlijk dat hij niet zou worden opgepakt, ook al heeft hij zoveel slechte dingen gedaan. Het wordt hier dan ook duidelijk dat Bernardo Provenzano op zijn oudere dag absoluut geen makkelijk leventje heeft gehad. Zo rijk zijn als de zee diep is, maar niet kunnen genieten van het geld omdat hij constant op zijn hoede moest zijn voor de politie die alles zo nauwlettend mogelijk in de gaten hield. Dan vraag je je als buitenstaander toch af waarom zo een man zich zo lang met maffiapraktijken heeft beziggehouden.

Het acteerwerk is vooral goed van de maffiosi, de agenten vond ik wat minder. Al ligt dat misschien niet meteen aan het acteerwerk maar puur aan de personages die minder goed overkomen. L'Ultimo Padrino is een goede film/miniserie, niet te missen als je een liefhebber van Il Capo dei Capi bent.

Op waarheid gebaseerd verhaal over de maffiabaas die 'De geest van Corleone' werd genoemd.

Bernardo Provenzano werd zo genoemd omdat hij, wegens de veroordeling van honderden moorden, dik 40 jaar uit de handen van justitie wist te blijven. In deze miniserie is te zien hoe hij dat wist te doen en welke prijs hij daarvoor moest betalen. Voor de liefhebber zeker de moeite waard maar voor de neutrale kijker denk ik niet veel aan. Met name de rechercheurs acteerden triest vond ik. Toch voldoende als liefhebber 3*

Weer zo'n prima Maffia mini-serie over de Corleone-clan.

Dit soort verhalen krijgen toch de juiste sfeer en authenticiteit wanneer het door Italianen zelf wordt gemaakt. De rol van Provenzano wordt meesterlijk gespeeld door Michele Placido en de regisseur Marco Risi laat op boeiende wijze zien hoe iemand 43 jaar uit handen van de politie kan blijven. Veel langer dan diens voorganger Toto Riina die na 20 jaar werd gepakt, maar dat scheen meer te maken te hebben gehad met politiek opportunisme en de contacten die Provenzano (via tussen-personen) onderhield met de autoriteiten. Provenzano zou o.a getracht hebben een meer gematigde stroming binnen de Corleonesi-familie op gang te brengen. Maar een meer dringende reden was dat hij Riina uiteindelijk 'verkocht' aan de carabinieri in ruil voor belastend bewijsmateriaal tegen hem dat in de kluis van Riina zou liggen.

Natuurlijk zijn we in deze film getuige van het ouderwetse politie handwerk, maar misschien moeten er toch meer films gemaakt worden over ALLE lagen van de georganiseerde misdaad.

Een biopic over Berlusconi bijvoorbeeld lijkt me uiterst interessant

De film bevat in dit opzicht een memorabele scene waarin Provenzano filosofeert over een nieuw soort zakelijkheid die in toon bijna Michael Corleone himself doet herleven:

“met de grote jongens moeten we zakenpartners worden.

We moeten in zaken gaan. Doordringen tot het sociale kapitaal van die bedrijven.

Bedrijven oprichten. En zorgen dat ze mensen aannemen die wij sturen.

Dat is ons beloofde land.”

Onheilspellender kan je het niet verzinnen.

PS- Marco Risi maakte een jaar later een film (Fortapàsc) over Giancarlo Siani, een journalist die vermoord werd door de Napolitaanse Mafia in 1985.