Santo contra el Rey del Crimen (1962)

Ze bestaan : films met el santo zonder zijn zilveren masker...zij het hier als kleine Santo, Roberto nog geheten en reeds als knaapje strijdend voor gerechtigheid, zoals we meteen zien. Dit ventje- trouwens gespeeld door het zoontje van de regisseur Curiel die tientallen LL films regisseerde- blijkt een papa te hebben die voor chicanotrashbuffs een goede gekende is : veelfilmer René Cardona die een soort pulpdynastie verstigde. Ook in de film draagt hij zijn erfenis over, de Santo erfenis dus. Als Roberto eenmaal na een grondige training LL kampioen is geworden, heeft hij zich zijn rol waardig betoond en mag hij zoals gezegd de rol van wrekende engel overnemen.

Voor santo buffs dus essentiele kost vanwege de historische duiding, maar helaas blijkt dit alles slechts een bescheiden aanloopje naar een doorsnee santo-avontuur, daar waar het leek te beginnen als een bildungsfilm met het zilveren masker als variant op de Graal.

Het verhaaltje dat volgt is zelfs naar genrebegrippen erg zwak, en- god weet waarom- geset in het altijd spannende jai alai wereldje. Voor de brave Curiel reden om er enkele absurd lange jai alai sequenties doorheen te mixen als surrogaat voor de LL sequenties, die op bijna godARTeske wijze het geduld van de kijkers op de proef stellen.

Casanova als inspecteur Lavalle en Lepe als zijn vriendinnetje zullen de meeste santo buffs ook gekend zijn, traden in meerdere santo films in die hoedanigheid op. De koning van de onderwereld blijkt trouwens een fat f*ck te zijn die weinig boosaardigheid uitstraalt, zacht uitgedrukt.

Helaas is deze z-w santo ook een van de weinige- dacht ik- waarin hij zijn SF meets Bond lab tot zijn beschikking heeft, incl. Q figuur als erfstuk.

Ook een score met tango invloeden zouden we niet veel meer horen in de santo saga.