Jû jin Yuki Otoko (1955)

Van de regisseur van de originele Godzilla (Gojira). Dit is ondertussen de 9de film die ik van Ishiri Honda heb gezien en ik vind het een van zijn betere. Het kwam 1 jaar na Godzilla uit en voor een oude film zit er redelijk veel actie in. Honda maakt heel goed gebruik van de de setting in de bergachtige streek waarin de verschrikkelijke sneeuwman zich schuilhoudt samen met zijn zoon. We volgen 3 verschillende groeperingen. Een groepering wil hem vangen om hem te laten opdraven in een circus, een andere groep verdenkt hem van moorden op familieleden, vrienden, collega's en willen hem dus doden. Dan is er nog een derde groep die teruggetrokken leeft in de bergen waarvan de meesten een handicap (bijvoorbeeld 1 arm) hebben geleid door een oude man met witte baard die zelf ook wel iets weg heeft van een aapmens. Zij vereren de yeti noemen hem hun meester die hen beschermt. Ze gedragen zich echter vijandig tegenover iedereen die in hun gebied komt en leveren indringers uit aan hun afgod. Een mooie jonge vrouw genaamd Chika is het echter niet eens met de barbaarse werkwijze van haar stamgenoten en helpt de indringers. De yeti is op zich niet kwaadaardig maar ontziet niets of niemand wanneer iemand aan zijn zoon komt of hij zich bedreigd voelt. Dat leidt dan tot soms spectaculaire actiescènes (voor die tijd dan toch). Zoals zoveel van die halfmenselijke monsters heeft die ook een zwak voor vrouwelijk schoon. Hoewel de film uiteindelijk vrij oppervlakkig blijft in karakterontwikkeling en de yeti de gebruikelijke man is in monsterpak vind ik het de beste yeti film die ik tot nu toe heb gezien. Eigenlijk is het een beetje zoals Creature from The Black Lagoon maar dan in de bergen. Half Human is wel de veel betere film. Had Black Lagoon wat meer actie gehad zoals Half Human en wat minder blabla en kunstzinnige onderwaterscènes had ik het misschien ook een goede film gevonden. Eigenlijk zijn de filmmonsters van Universal behoorlijk overrated na het zien van deze film.