Going Postal (2010)

De eerste keer dat de geest van Pratchett daadwerkelijk gevangen is op film! Dit werk is veel beter dan de vorige twee verfilmingen van Discworldboeken (Hogfather en The Colour of Magic), die allebei gerigisseerd waren door Vadim Jean. Going Postal is een erg vermakelijke miniserie, gekenmerkd door de maatschappelijke parodieën die de boekenreeks zo herkenbaar en eigen maakt. In tegenstelling tot zijn voorgangers is het een stuk minder kinderachtig ditmaal, maar nog steeds komisch. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar volgens mij wordt het hiermee eer aangedaan. Het ademt Discworld. Leuke cast ook, met een grappige Richard Coyle en een sterke Claire Foy.

De allerkleinsten onder ons zullen hier van watertanden maar ik vond het allemaal zo flauw en voorspelbaar om van de vreselijke humor maar te zwijgen.

Deze verfilming van een boek van de Britse fantasy schrijver Terry Pratchett stond al een tijdje op mijn lijstje. Alle verhalen van Pratchett spelen zich af op ‘Discworld’ een wereld die wordt gevormd door een platte schijf, gedragen door vier olifanten die op de rug van een gigantische schildpad staan. We zien die wereld even aan het begin, zodat het duidelijk is dat we in de wereld van Pratchett zijn belandt. Maar het verhaal is verder tamelijk los van andere Schijfwereldverhalen, waardoor het goed op zichzelf kan staan. Geen donker werkje trouwens maar ruim drie uur luchtige fantasie, die overigens moeiteloos voorbij kabbelt vanwege het aanstekelijke verhaal. Waarom het in twee delen van ieder anderhalf uur is opgesplitst is niet goed duidelijk, deel 1 eindigt midden in het verhaal dat in deel 2 gewoon verder gaat waar het was gebleven. Het verhaal draait om de oplichter Moist von Lipwig. Zijn motto is ‘you can’t fool an honest man’. Totdat hij op een dag tegen de lamp loopt en ter dood veroordeeld wordt voor zijn wandaden. Hij wordt echter van het schavot gered door de mysterieuze lord Vetinari. Hij geeft aan hem de keuze: alsnog de doodstraf of een baan als de nieuwe postmeester in het stadje Ankh Morkpork. Of Moist aan de vloek van het postkantoor zal weten te ontsnappen vormt grotendeels de inhoud van de eerste aflevering, terwijl de tweede aflevering vooral over de concurrentiestrijd tussen het postkantoor en de clacks ( soort vroege versie van de telegraaf) gaat. De aankleding ziet verzorgd uit en doet zelfs bijzonder alledaags aan. Wat een pluspunt is. Denk aan een soort Charles Dickens setting. Ook de acteurs zijn goed gecast. Veel semi bekende hoofden dan ook. We zien Andrew Sachs (bekend als Manuel uit 'Fawlty Towers') als de stokoude junior postbode Mr. Groat, Charles Dance als Lord Vetinari. Richard Coyle ('Prince of Persia', 'Sands of Time') als Moist von Lipwig is erg goed en weet een perfecte oplichter te spelen en toch charmant te blijven. De gelauwerde acteur David Suchet ('Hercule Poirot') zet ondertussen met vilein genoegen de onbarmhartige schurk Reacher Gilt neer, en een opvallende verschijning is Adrian Schiller als monsterlijke banshee. Maar Actrice Claire Foy ('Season of the Witch') steelt tenslotte, de show als Miss Dearheart. Ondanks dat het een alledaags of universeel verhaal is, wordt de wereld ook bevolkt door andere wezens en zal niet iedereen gecharmeerd zijn of zich op zijn plaats voelen. Maar degenen die dit wel zijn beleven een mooi stukje fantasie waarmee je gemakkelijk een lange avond vult. Klasse!