Heavy Metal: Louder Than Life (2006)

Lijkt best wel leuk, met de laatst overleden Ronnie James Dio.

Daardoor kwam ik ook op deze titel, ik was ter ere van hem wat muziek van hem aan het luisteren en kreeg ineens het idee om zijn naam in imdb in te tikken, misschien dat hij een rol heeft gehad in een vergeten jaren '80 film, dacht ik. Toen stuitte ik op deze docu, waar hij ook zijn bijdrage in heeft.

Ik vond de docu een beetje saai. Ik veerde vooral op bij de videofragmenten van de bands.

De overeenkomsten tussen de metalfan voor het podium met de metalfan op het podium, wordt aardig naar voren gebracht in de korte interviews tussendoor. Ik ken alleen punk als genre, waarin de fans en musici qua uiterlijk en beleving zo onderling uitwisselbaar zijn.

Uitgezonderd de Amerikaanse poserbands (Ratt, Poison, etc) die ook aan bod komen.

Het laatste gedeelte behandelt vooral de latere bands zoals Pantera, Korn en Slipknot. Daar haak ik zelf af qua interesse en boeit hetgeen verteld wordt, mij nauwelijks.

Alle interviews blijven hoofdzakelijk meningen van de geïnterviewden, die soms uitspraken doen alsof wetenschappelijk bewijs hun uitspraken ondersteunt (vooral de uitspraken van niet-muzikanten levert weinig boeiends op). Je kunt ook je eigen metalvrienden een microfoon onder de neus duwen en vragen stellen over de goede, oude tijd; leuk voor diegenen die hen kennen, anderen kijken verveelt weg.

De docu kent weinig diepgang doordat teveel gezichten iets te vertellen menen te hebben.

De documentaire is inderdaad aan de saaie kant. Duidelijk een product van een stel die graag willen meeliften met het succes van Metal: A Headbangers Journey. Dit filmpje voegt simpelweg niets toe. Louder Than Life is overigens wel goed en vooral duidelijk in het maken van statements. Het begint zo'n beetje met Ace Of Spades en de uitspraak dat metal een lifestyle is. Om de quote kracht bij te zetten, zie je twintig muzikanten en journalisten voorbij komen die achter elkaar hetzelfde beweren. Door naar het volgende: het moet heavy zijn! Weer een rits mensen die instemmen. Zo worden er flink wat statements gemaakt hier.

Wat je erbij krijgt, is een simpele historie met invloedrijke bands. De oorzaken voor succes worden genoemd en in sommige gevallen ook hun ondergang. Eigenlijk is het enige leuke de verhalen waar sommige mensen mee op de proppen komen. Geezer Butler, Dee Snider, Phil Taylor en Bobby Ellsworth. Hoe verder de documentaire vordert, des te minder ik de muziek kan waarderen. Grappig dat de makers zo mikken op de loyaliteit van fans. Ik heb echt niks met wat er in de "ontwikkeling" komt na Metallica en Slayer. Ik ken veel mensen die een spuughekel hebben aan nu metal en walgen van het idee dat dat zich verder moet ontwikkelen. En in een documentaire van ruim honderd minuten snap ik dat je geen aandacht geeft aan genres die nooit een groot publiek hebben gehad, maar power metal en doom metal (er is meer dan Black Sabbath) onbesproken laten, vind ik erg jammer. Zeker als zo'n gimmickgenre als glam wel aandacht krijgt. Ach, je krijgt als fan van het genre an sich wel een aantal leuke verhalen te horen en het spreekt in het voordeel van de filmmaker dat hij veel grote artiesten heeft weten te strikken (als het al niet interviews zijn die ergens uit een archief komen). Ik vond het trouwens erg raar om tijdens de aftiteling een hommage aan Dimebag Daryll te zien. Heel aardig van hem, maar compleet misplaatst. Ach, ik houd het er maar op dat metalheads deze documentaire voor een keertje wel leuk kan zijn.

Fijne docu en veel beter dan 'Metal, a Headbangers Journey'. Ook de tourverhalen en favoriete albums vond ik erg interessant.