Alle Tage Ist Kein Sonntag (1959)

Niet zo'n beste, eerder moeizame, weinig komische film en nogal sentimenteel allemaal. En dan nog met zo'n Trude Herr erbij.

Wat ik wel positief vind van de Duitsers, nu nog, is dat ze nogal openstaan voor een heel breed amusement zowel uit eigen land als ook het buitenland, waardoor pop, jazz en klassiek vaak helemaal niet zo erg gescheiden zijn. Dat zie je in deze film ook weer.

Verder in deze film het beroemde Don Konzakkenkoor. 2.0.

Sentimentele zoetig-romantische films werden er in de jaren vijftig en zestig in Duitsland en Oostenrijk aan de lopende band geproduceerd.

Het publiek was er verzot op.

De verhaaltjes waren geijkt, simpele liefdesperikelen, met doorgaans een happy end.

Ik heb er weinig negatieve kritiek op.

Het is wat het is, en er was een publiek voor.

Je weet wat je kan verwachten van dergelijke films.

Huidige generaties zullen er weinig of niets mee hebben, maar oudere kijkers zien de luchtige pretentieloze producties graag nog eens langskomen op TV.

Het genre is dan ook sterk vertegenwoordigd in de middagprogramma's van de Duitse TV zenders.

Deze film er een uit de middenmoot.

Heel aardig acteerwerk van Müller en Hubschmid, en gelukkig ook van de beide kinderen.

Dietmar Schönherr weet daarentegen geen moment te overtuigen als (playback) zanger van het Don Kozakkenkoor.

Altijd weer leuk vind ik de volkse ras-comédienne Trude Herr, die in vele fims van dit genre acte de présence gaf op haar eigen unieke wijze.

Hier terzijde gestaan door de eveneens uit Keulen afkomstige volkskomiek Willy Millowitsch, wiens rol voor mij wat groter had mogen zijn.

Ralf Wolter is een vaste waarde in komische rollen, maar helaas...ook zijn rol is wat te klein.

Opmerkelijk is het wel dat in aardig wat films in dit genre de Don Kozakken optreden.

De na-oorlogse sentimenten moeten in Duitsland toch niet zo vanzelfsprekend pro Russisch geweest zijn (en vise-versa)

Ik vind het ook best amusant.