Flying Lessons (2010)

Goeie drama, vooral naar het einde meer op hartverscheurend.

Prima drama ook nog met Hal Holbrook als Harry Pleasant en Christine Lahti ( nog steeds een mooie vrouw) als haar moeder.

Het verhaal van de Alzheimer patiënt Harry Pleasant gaat nog wel maar de rest vond ik niet echt interessant. Het draait vooral om de problemen met haar moeder en haar ex-vriendje. Niets nieuws onder de zon dus. Acteerwerk is oké. 2,5 ster

Of ik nou ergens iets gemist heb? in ieder geval kon de film me absoluut niet in de greep krijgen. De problematiek is op zich wel herkenbaar, maar raakt niet - en de langzame manier van vertellen maakt dat er dan maar weinig overblijft dan een duurtest van het zitvlees.

Behoorlijk gespeeld, en Maggie Grace is een mooie meid. Maar na anderhalf uur wordt het evengoed wel wat saai.

Bij momenten ontroerend drama met schitterende acteerprestaties van vooral Grace, Lahti en Holbrook. Alleen Jonathan Tucker acteert als een dweil en men had beter de rol van het ex-vriendje helemaal geschrapt. Heb er mij constant aan geirriteerd en me soms afgevraagd wie er eigenlijk Alzheimer had. Marie Grace is een van de meestbelovende actrices van dit moment die zowel de looks als het talent heeft om een nieuwe filmdiva te worden. Ze heeft al wel een paar belangrijke rollen gespeeld zoals in de Takenfilms maar ik wacht toch nog op de echt grote doorbraak. Deze rol past haar gegoten en ik kijk uit naar nieuw werk van deze actrice. Anderzijds is deze film iets te pover voor haar kunnen. Ik had haar graag de hoofrol zien spelen in The Fault In Our Stars. Ze moet echt wel grotere uitdagingen aangaan. De film is mijns inziens op een aantal vlakken te weinig uitgewerkt zoals hierboven reeds vermeld. 3 sterren dan ook maar

Een jonge vrouw keert terug naar haar ouderlijk huis. Daar vindt ze haar depressieve moeder. Haar vriendje van vroeger is er ook nog steeds. En ze vindt een baantje waarbij ze op gaat passen op een dementerende gepensioneerde politieman. Het verhaal heeft op zich genoeg elementen in zich om een mooie en emotionele film te kunnen zijn. Maar de film is helaas erg glad uitgewerkt, waardoor hij niet echt van de grond komt en alles erg gemaakt overkomt met valse emoties. En ook de dialogen zijn vaak erg onwaarschijnlijk en glad. Dit is nou typisch zo'n film waarvan ik denk; hoe zou die zijn geworden als een goede Europese regisseur zich er over had ontfermd. En het ook een Europese film was en niet zo Amerikaans als deze.