Kape Neuwareu (2009)

Ik las het al op de site van het IFFR, en het was ook wel de aanleiding om de film te gaan zien: Cafe Noir zit propvol met verwijzingen naar (westerse) literatuur en muziek. Goethe, Dostojevski, Lacant, Brecht, het komt allemaal (vrij expliciet, gecititeerd) voorbij. En dat zat de film, wat mij betreft, toch echt dwars.

Het drama is eigenlijk namelijk vrij typisch Aziatisch. Japanners, maar ook mensen als Tsai (Vive L'Amour) en Sang-soo Hong deden het eerder (en blijven het gelukkig doen). Men plaatst starende personages in een benarde situatie, waar eenzaamheid en twijfelende liefde centraal staan (het liefst in de anonimiteit van een metropool). De protagonisten dolen wat rond, staren in de verte, het bekende recept. Mij hoor je niet klagen, ik blijf het fantastisch vinden. Vooral wanneer de context vrij klein blijft, wanneer er niet een hele (opzichtige) culturele bagage bij wordt gehaald - wat hier dus wel het geval was. Zo herkende ik direct Werther terug in het eerste deel (de film is Weerasethakul-achtig opgesplitst in twee delen), in het tweede waarschijnlijk Witte Nachten (?). Op de geluidstrack vooral veel klassieke stukken, waaronder Für Elise en Erbarme dich. Ik vind dat niet werken, het geeft het geheel te veel bagage. Dan wordt het eigenlijk net als veel Koreaanse interieurs: Identiteitsloos, door het Westen geïnspireerd maar een beetje goedkoop. In het geval van de oprukkende steden en Westerse huizen eigenlijk heel fascinerend, maar binnen de film vond ik het weinig werken.

Maarrr, de film is wel geschoten met de Red One camera's. Dat ziet er soms echt heel mooi uit, zo helder en scherp. Vooral de close-ups zijn bijzonder mooi. Begin- en eindscène zijn hierin hoogtepunten, waar de glanzend haar zo schitterend helder op het netvlies wordt gebrand. Hier mogen meer filmmakers mee aan de haal gaan. Sowieso zaten er wel meer fascinerende scènes in (zoals in een droge kanaalgoot in het midden van de stad, waar de protagonisten meermaals doorheen wandelen, of die in een dierentuin omringt door berglandschap).

Uiteindelijk dus een film die zowel fascineert, afstoot en eigenlijk net niet lekker loopt (sommige scènes (vooral de lange dialogen) slepen te lang aan, andere lijken te snel voorbij: dynamiek mist nogal eens). Sowieso wel benieuwd naar zijn volgende film.

Lekker beschreven hoor, Danuz. Mooi te lezen, fijn verwoord.

Maargoed, daar gaat het uiteindelijk niet om he! Maar mijn interesse heb je.

Die Red camera's ook, godverdomme...

Ze zijn niet duur, én het is soms echt (écht!) mooi. Jammer dat het in Café Noir nogal schommelt (soms heel mooi, dan weer wat minder (sowieso waren de nacht scenes heel korrelig (de stukken in zwartwit ook), maar ook dat kan je als esthetiek opvatten (zo vond ik de korrelige stukken in Melancholia heel mooi)). Volgens mij kunnen mensen als Ishikawa hier prachtige dingen mee.

Bericht verplaatst naar: De digitale cinematografie

Film blijkt trouwens moeilijk te beoordelen. Fascinerend en vervelend, saai en interessant tegelijkertijd. Mag ik jouw mening lezen (ik hoorde hem gister al in het kort), Querelle?

Zie nu pas je vraag. Ik kan het helaas niet zo goed meer verwoorden want de film is al weer een beetje gezakt. Maar ik vond hem mooi. Prettig tempo, mooie zwijgende beelden tussen de narratie door, en aparte muziekkeuze.

De scenes bij de rivier en de glijdende camerabeelden van de stad vergezeld van passende muziek zie ik nog zo voor me, maar waar het over ging??

Over die muziek gesproken:

Weet iemand wat er zo allemaal in zat? Ik zag nog wel even Robert Schumann voorbij flitsen bij de aftiteling en denk dat daar de pianomuziek vandaan kwam, maar verder...? Zou best graag een soundtrack van deze film willen hebben.

Ik zou de film graag nog een keer willen zien. Weet iemand of er een DVD-release op stapel staat?

Er is weinig over terug te vinden helaas.

DVD met Engelse ondertiteling is eerder dit jaar verschenen.