HWY: An American Pastoral (1969)

I was just in the desert. Where? In the middle

Ik had voor mijn kerstmis van mijn broer het Jim Morrison Scrapbook gekregen. Een interessant boek met een biografie over Morrison en allerlei collectibles maar het interessantste was een voetnoot over deze American Pastoral want als Doors fan had ik hier nog niets van gehoord. Op de legale manier was niet aan de film te geraken dus heb ik hem maar via de alternatieve wegen gekeken maar één ding is zeker. Mocht dit ooit fatsoenlijk op DVD komen dan koop ik het sowieso.

Voor Jim Morrison bij The Doors terecht kwam deed hij zijn studies aan de UCLA. Daar studeerde hij film en An American Pastoral is daar een uitloper van. De film is gemaakt ten tijde dat Morrison al zanger was maar dat is dan ook maar de enige link met de groep. Verwacht dan ook geen enkele verwijzing naar de legendarische groep. Al kun je misschien de monoloog die Morrison afsteekt over het ongeluk met de Indianen familie bekijken als een link naar Peace Frog maar het is een verhaal dat hij al vele malen eerder heeft verteld. Wel is het verhaal van An American Pastoral gebaseerd op Riders on the Storm. Nogal logisch als je de tekst van dit nummer vergelijkt met de film. Ook de muziek die doorheen heel de film zit verweven, meestal wanneer Morrison in de auto zit en dat de radio op staat, is helemaal niet te vergelijken met het repertoire van The Doors, al zitten er soms echt wel vrij catchy nummers tussen.

Morrison is altijd al een vreemde figuur geweest. Hij heeft charisma van hier tot in Tokio maar zat ook vaak aan de drugs. Dat neemt niet weg dat hij als persoon bijzonder interessant was/is. Voor zijn carrière als frontman van één van de meest grote groepen ter wereld zal ik hem eeuwig dankbaar zijn maar ook zijn gedichten lijken soms vanuit het binnenste van zijn ziel te komen. Ergens geloof ik dan ook dat hij in deze film ook zijn hart en ziel heeft gelegd. De situaties zijn bij vlagen vreemd (de ene moment is hij aan het wandelen op een verlaten weg en de second daarna is hij ineens met zijn auto in een put gesukkeld) maar het zorgt voor een fascinerend gegeven. Ook de manier waarop het allemaal is geschoten voelt soms amateuristisch aan maar heeft een zekere kracht. Waar ik persoonlijk van hou is de manier waarop de Hitcher zijn lange reis in beeld wordt gebracht. Er wordt niet gekozen om even 10 secondjes het hoofdpersonage te laten rondlopen om hem dan een lift te geven maar je krijgt minutenlange scènes van Morrison die eenzaam langs de weg loopt en het uiteindelijk zo kwaad krijgt dat hij met zijn jas naar de passerende auto's begint te slaan. Het doel van Morrison was dan ook om de kijker het gevoel te geven van de lange reis waarop we de Hitcher volgen. In mijn ogen al even hard geslaagd als de film waarop Morrison zijn idee van lange shots heeft gebaseerd, 2001: A Space Odyssey. Het verhaal van An American Pastoral verloopt eigenlijk best vreemd. We weten niet waar de Hitcher vandaan komt (hij komt uit een waterval gekropen) en we weten ook niet waar hij naartoe wilt. Dialoog is er al helemaal niet, ik denk alles opgeteld dat je aan misschien 20 regels tekst komt, maar vervelen doet de film helemaal niet. Vanaf de leuk gevonden openingscredits tot aan het fantastische slot waar het hoofdpersonage de telefoon pakt, naar een kameraad belt, tussen de soep en de patatten opbiecht dat hij een moord heeft gepleegd om dan op zoek te gaan naar een strip club. Ik vond het in ieder geval geweldig.

Er is hier moeilijk te spreken van een cast. Hier en daar zijn er wel wat bijrollen maar over het algemeen is het toch een one-man show van Morrison. Niets mis mee want de man is in mijn ogen geniaal. De manier waarop hij zijn verlaten tocht in beeld brengt is boeiend maar het is vooral zijn out of the blue uitbarsting in de auto die het geweldig maken om naar de film te zien. Morrison slaagt er dan ook in om zijn rol met zoveel charisma te vertolken dat de tijd zo voorbij vliegt. Ik vind het alleen jammer dat ik de film in zo'n slechte kwaliteit heb moeten zien. Natuurlijk, het is een amateursproject en was waarschijnlijk meer bedoeld als voor de leut dan als een waardig filmproject (vooral als je bekijkt dan Morrison alles zelf heeft bekostigd) maar dit was toch echt wel brakke kwaliteit. Sommige scènes waren moeilijk te ontcijferen maar dit is en blijft toch de heilige graal onder Doors fans dus storen deed het me eigenlijk niet echt.

Ik zei het hierboven al, mocht de film ooit in goede kwaliteit te zien zijn dan zou ik hem sowieso kopen want dit is als fan sowieso de moeite waard. Misschien dat de film dan nog wel een extra half puntje krijgt want het blijft verschrikkelijk interessant om eens een blik te werpen in het leven van Jim Morrison zonder de andere bandleden.

Dikke 4*

James Douglas Morrison las op zijn veertiende boeken van Friedrich Nietzsche, William S. Burroughs, Aldous Huxley en Jack Kerouac. Deze laatste heeft met zijn 'On The Road' zonder twijfel een enorme invloed gehad op HWY. Wandering, searching for a meaning.

Net als in het lied 'The End' gaat het hier om de geboorte van de sjamaan. Iemand in de maatschappij die anderen geneest, iemand met een visie die anderen de ogen wil laten opentrekken. 'Father, I want to kill you' refereert naar het afstoten van hetgeen je toegeworpen wordt. (In zijn geval : moraal, klappen en lessen van zijn vader). 'Mother, I Want to fuck you' refereert naar het begin van de geboorte. Zo opent de film met een shot op een waterval. Water staat symbool voor de baarmoeder en als Jim uit het water komt gesprongen, wordt de sjamaan geboren. Dan is er een shot op een woestijn die symbool staat voor de dood, de gevaren voor het onzinnige.

Wat volgt is de reis die The Lizard King onderneemt. Net zoals bij '2001: A Space Oddysey', waarbij de immensiteit van de ruimte aangekaart moest worden, zijn de lange stukken van enorm belang. Promotheus kwam het vuur halen bij de goden om aan het volk te geven. Jim Morrison maakt deze lange trip ook en daarvan komt ook een van de vele dimensies van het lied 'Break on Through to The Other Side'. Zijn manier van doorgeven was zijn magistrale poëzie.

If my poetry aims to achieve anything, it's to deliver people from the limited ways in which they see and feel. Real poetry doesn't say anything; it just ticks off the possibilities. Opens all doors. You can walk through anyone that suits you. If the doors of perception were cleansed everything would appear to man as it is, infinite.

4,0*