When Soldiers Cry (2010)

Zo slecht zie je ze niet vaak. Deze film is een belediging voor de meesterwerken die ‘The Asylum’ ons regelmatig voorschotelt.

Waar moet ik beginnen? Er is niets dat lukt. Alles oogt ontzettend amateuristisch en doet je afvragen wat er in de makers hun hoofden omging.

Het eerste personage waarmee we kennismaken is de ‘Tunnel Rat’, een goed vermomde soldaat die blijkbaar met zijn peloton in een hinderlaag is gelopen. Hijzelf weet net te ontsnappen, maar raakt zwaar gewond en kan geen poot meer verzetten.

Op hetzelfde moment, iets verderop, gebeurt hetzelfde met een ander peloton, de ‘Indians’. Hier overleven er echter drie soldaten. Een daarvan, een mafketel zoals je ze nog zelden gezien hebt, gaat er op zijn eentje vandoor. Een andere, het hoofdpersonage Church, komt langzaam maar zeker bij zijn positieven. Hij weet nog niet goed waar hij precies is, of hij krijgt al een mes in z’n keel geduwd door de derde overlevende. Deze Tough Guy heeft de nare gewoonte iedereen constant te bedreigen en te kwellen. Enfin, ook hij heeft blijkbaar al zijn gezond verstand verloren en haalt de gekste dingen uit. Nadat hij zijn dwaasheden heeft opgegeven, verdwijnt hij pardoes en wordt er in de hele film geen woord meer over hem gerept. Een fenomeen dat zich doorheen de hele prent weet te manifesteren, maar dit terzijde.

Om een lang verhaal kort te maken stuit Church uiteindelijk op de ‘Tunnel Rat’ en schiet hem ‘per ongeluk’ een kogel in zijn torso. (Hij was waarschijnlijk hopeloos in de war door de strohoed.) Church besluit uiteindelijk de lamme sukkelaar te dragen naar het zogenaamde ‘Extraction Point’, alwaar een heli hen zal oppikken.

Klinkt best spannend, niet? Absoluut, maar de wijze waarop dit basisgegeven in film is omgezet, is om te huilen.

Ik eet mijn (stro)hoed op als blijkt dat deze troep niet met een goedkope handcamera is gefilmd. De regie is erbarmelijk. Het gebeurt vaak dat personen maar voor de helft in beeld komen, en zich in alle bochten moeten wringen om toch maar in het scherm te passen. De regisseur heeft ofwel geen handen en bedient de camera dus met een prothese, ofwel hij is gewoon ladderzat, zoveel is duidelijk.

Er wordt op de meest dwaze manier met slow motion omgesprongen. Youtube-niveau, zoiets. En dan heb ik nog niet eens het ergste vermeld. Het gebeurt maar al te vaak dat, na elk shot, een zwart beeld verschijnt. Een lange, zwarte pauze tussen elke beeldovergang. Ongelooflijk vervelend. Daarnaast worden er beelden simpelweg gestolen uit een of andere oorlogsdocumentaire. Ik doel hier op de momenten waarop de helikopters in beeld komen. Het contrast is opvallend.

Het verhaal is ellendig uitgewerkt. Er zit dikwijls een scène in die totaal niet boeit en gewoon in de vuilbak gesmeten kan worden. Op een gegeven moment zitten ze gewoon op hun luie krent, zonder dat er ook maar iets gebeurt. Alsof ze aan het picknicken zijn. Dit soort slaapverwekkende feiten tref je veel aan. Ze proberen dit geleuter wel te compenseren door Church af en toe eens goed uit te laten huilen, of de film vol te proppen met onnodige flash-backs, maar dit sleurt de film alleen maar dieper het moeras in. Bovendien wordt er ook geprobeerd spanning op te bouwen door af en toe flitsen van oprukkende Vietnamezen te laten zien. Maar nooit wordt er, net na het tonen van deze beelden, actie ondernomen. Volgens mij zaten die Vietnamezen aan de andere kant van Vietnam, en hebben ze met het verhaal evenveel te maken als u en ik.

Niets komt geloofwaardig over. Het aantal plotgaten en volstrekt absurde situaties is ook hier ontelbaar. De grootste fout is het laten verdwijnen van sommige personages. De stoere kerel, het peloton (Oh – Zo Boys?) en zelfs de Tunnel Rat worden vroeg of laat vergeten. Hoe kunnen ze zo’n stommiteiten over het hoofd zien?

Enfin, plotseling komen ze dan uit bij een wachtpost. Nou, degene die die krakkemikkige toren heeft opgesteld heeft van tactisch inzicht ook geen kaas gegeten. Je kunt er gewoonweg niet naast kijken. Er hangt een rode doek buiten en er vlak naast staat een tent met een spierwit tentzeil. Dachten ze dat Vietnamezen kleurenblind waren? Alles valt als een kaartenhuisje in elkaar als dan nog eens blijkt dat de ‘Tunnel Rat’ op het einde gewoon kan lopen. Het laatste restje geloofwaardigheid spoelen ze zelf door het toilet.

Er is veel meer om te vertellen, maar ik vind het welletjes. Als besluit kan je stellen dat When Soldiers Cry een erg vervelende prent is, mede door het ontbreken van enige zelfspot en het gebruiken van steeds hetzelfde deuntje. (Nee, acteerprestaties, geweren en de dubieuze filmlocatie bespreek ik zelfs niet.)

Zelfs geen aanrader voor wie doodgraag naar Z-films tuurt.

When Spectators Cry. Dit is echt mind numbing slecht. Bedenk maar wat er allemaal slecht kan zijn aan een film en deze is het. Een opsomming maken is zinloos. Het kan daarom bijna niet anders, of Joe Black heeft een vunzige hekel aan het medium in zijn geheel. En een grove hekel aan filmkijkers. De vuilak wrijft vast lachend in zijn handen bij de gedachte dat er mensen hoofdschuddend naar zijn troep kijken. Het is daarom onvoorstelbaar dat deze onzin ooit een distributeur heeft gevonden. Minstens zo onvoorstelbaar dat dit gemaakt is met de intentie om er geld aan te verdienen.