Unchain (2000)

Snap het op zich wel. Met een documentaire als eerste film kan het wezen dat je snel in vergetelheid raakt. Deze maar eens bekeken als opmaat naar Toyoda's nieuwste, die al een flinke poos staat te wachten.

Verhaal klinkt interessanter dan het is; de laatste zin van de synopsis zorgt voor één aardig gefilmde scène. Verder erg low budget, mijn mobiel maakt nog betere kwaliteit filmpjes. Ik ben ook niet zo'n boksliefhebber, van de eentonige wedstrijd registraties werd het dus ook niet beter.

Duidelijk Toyoda's minste, maar dat had ik wel verwacht. 1.5*

Hmmm.

Heb me de hele film afgevraagd wat nu de reden was voor Toyoda om deze docu te maken. De meeste docus hebben toch een duidelijk uitgangspunt of een bepaalde gebeurtenis/persoon waarrond wat opgezet wordt, dat kon ik hier eigenlijk nooit echt in terugvinden.

Uiteraard staat Kaji centraal maar waarom hij nu zo'n interessant persoon is om een docu rond op te zetten? Toch is het bokswereldje wel aardig om volgen en de hierboven beschreven scene lijkt even wat licht op het mysterie te werken, maar de scene duurt niet bepaald lang en daarna gaat de docu weer lekker doelloos verder.

Vooral de scenes daarna (hele tweede deel bijna) voelen redelijk overbodig aan. De herenigingen zijn wel oké, maar de bokswedstrijden slepen veel te lang aan. Je ziet een aantal fin de carrieres die op zich wel enige impact hebben, maar niet echt veel bijdragen.

Benieuwd dus wat Toyoda met deze docu wou bereiken. Al bij al schets het nog wel een boeiend beeld van het onglamoureuze bokswereldje, maar de wedstrijden zelf zijn pover, het amateurcamerawerk helpt zeker niet mee.

2.0*

Toyoda's Unchain draait om "Unchain" Kaji, één van de vele anonieme boksers die nooit zijn doorgebroken. Afkomstig van het platteland is hij vastbesloten het te maken in de grote stad. Zijn boksnaam leent hij van Ray Charles' lied "Unchain my heart". Een lied welke hem aanspreekt omdat zijn hart wordt "unchained" telkens als hij de ring instapt. Kaji begint veelbelovend in de lokale divisie, maar Tokyo blijkt een maatje te groot. Het eindresultaat is 0 wins, 8 losses en 1 draw.

Naast Kaji komen ook zijn (toenmalige) vrienden langs, de shoot fighter Nishibayashi en de kickbokser Garuda. Afwisselend wordt er gefocust op elk van de drie mannen en hun bokscarrière, met als rode draad Kaji die steeds verder aan het ontsporen is.

Toyoda's approach van dit rise, fall... and fall verhaaltje is aan de ene kant standaard en conservatief, maar aan de andere kant schuwt hij alternatieve methodes niet. Spelen met de chronologie, in scène zetten van meerdere scenes waaronder een bokswedstrijd, ... Zijn bedoeling hiermee is veelal een versterking van de dramatiek doch het in scène gezette valt zo op dat de oorspronkelijke bedoeling en bijbehorende emotie verloren gaat.

Langzaam werkt de film toe naar een einde welke zowel voorspelbaar als ook best triest is. De vrienden zijn allen vervreemd van elkaar en aardig wat illusies armer en desillusies rijker. Allen berust in hun uiteindelijke lot; dat zij tot de onderlaag van de samenleving behoren en blijven.

Visueel komt Unchained met zijn hand held camera's niet voorbij de "home video" look. En dat is echt zonde want onderhouds heeft deze docu erg veel potentie. Aan de ene kant is daar de krachtige thematiek (dromen van betere tijden, volharding, desillusies en de uiteindelijk berusting van de verslagenen) en aan de andere kant een onderhoudend en interessant verhaal (drie mannen behorend tot de onderkant van de samenleving proberen te slagen in een harde wereld waarbij er eentje geestelijk doordraait, yakuza aanvalt, in het gesticht belandt, zijn vrouw verliest aan zijn beste vriend, ...). Uiteindelijk kwam Unchain gewoon te vroeg.

Toyoda's slechtste... en toch 3*.