Olivetti 82 (2001)

Redelijk geslaagde Belgische film. De vertolkingen van Dirk Roofthooft en de anderen waren goed. Verhaal wordt sober verteld maar door de flashback manier van vertellen mist het soms wat snelheid. Bleef me toch boeien tot het einde. 3*

Goede Belgische film, die vooral wordt gedragen door de hoofdrol van Dirk Roofthooft, die hier wederom zijn kunnen toont en bewijst een van Belgisch beste acteurs te zijn.

Ook een niet onverdienstelijke rol van Hilde Heijnen, die me steeds meer en meer aangenaam verrast.

Verder speelt in deze film een pleiade van Belgische acteurs mee, de ene naam al wat groter dan de andere, o.a. Ingrid de Vos en Nand Buyl en Hans de Munter, om er maar 3 te noemen.

De film is is voornamelijk een goed verteld verhaal, zonder veel actie, maar toch boeiend tot op het eind.

Aardige film, vrij lineair, leuk geacteerd maar verder niet schokkend qua verhaal of plot, voel me ook niet uitgenodigd het boek te gaan lezen..Het aanzien toch zeker waard hoor als je je niet stoort aan films waarin niet zoveel gebeurt.

3*

Vrij sobere, maar saai vertelling. Die flashback structuur werkt niet echt mee. En weer eens een film waarin woede weer eens geuit moest worden door de boel te verbouwen...

gisteren gezien op Canvas en mij nogal geërgerd aan het gebrek aan ondertitels, zelfs met volumeknop op maximum was het moeilijk verstaanbaar, om maar te zwijgen van de stukjes in het duits, engels en yiddish. een mooi verhaal dat iets te theatraal gebracht werd, niet slecht maar er zat veel meer in ... 2½

Uiterst saaie verfilming, ondanks de vele bekende gezichten o.a. een klein rolletje van Rifka Lodeizen en Gijs Scholten van Aschat, kwam de film maar niet op gang. Door allerlei beelden uit het verleden moest het blijkbaar duidelijk worden. Geen aanrader.

Deze Belgische film is geslaagd als drama, maar niet als thriller. Het enige thrillerelement was dat je niet wist wie er vermoord was en wie de dader is.

Het bleef ook wel boeien tot het einde. De cast is ook goed, vooral dan Dirk Roofthooft. Voor de rest de moeite om een keer te bekijken, maar daar zal het er voor mij dan ook bij blijven.

Vrij deprimerende film over de levensgeschiedenis van Bernard Vandewiele, vertolkt door een uitstekende Roofthooft, toch wel één van de betere Vlaamse acteurs. Als je zijn leven overschouwt, valt hij nauwelijks te benijden. Zijn zusje verloren, bastaard van een Canadese soldaat, emotionele verwaarlozing door zijn moeder, zich in het jodendom gestort en ook heden loopt het niet echt op wieltjes met een slecht huwelijk en een dominante schoonvader. Heel deprimerend allemaal en zo voelt de film ook aan. Donker en grijs en dat ligt niet alleen aan de ondervragingen in het sombere verhoorkantoor.

De ware toedracht van de gebeurtenissen worden pas helemaal op het eind verhuld waardoor het toch enigszins spannend blijft. De rol van de dochter van Bernard is het enige lichtpuntje in zijn leven, van de film zelfs. Ze brengt wat kleur in het verhaal totdat ook die toedracht naar boven komt. De ontbrekende liefde in zijn leven wordt foutief geprojecteerd op zijn dochter waardoor er zelfs sprake is van incest. Er was al weinig sympathie voor het personage Bernard en dit gegeven maakt het niet beter natuurlijk. Maar er is wel een verklaring...

Op die dikke 80 minuten gebeurt er wel één en ander, verhalend dan weliswaar. Vrij goede film, zeker voor een debuut. Toch wel van genoten. Jammer dat zijn andere films niet veel soeps lijken op het eerste zicht.