Massacro al Grande Canyon (1964)

Hij bestond nog niet : Django...afgaande op deze film zou je denken dat het nog 100 jaar zou kunnen duren voor hij verscheen, bleek gelukkig mee te vallen. Het debuut in het genre van de 1 na gekendste spaghettiregisseur en niet echt vooruitlopend op wat hij later voor ons in petto zou hebben, niet eens op Minnesota clay in feite. Sommigen proberen dan ook hun held te redden door Band van alle saaiigheid de schuld te geven en Corbucci de credits van alles wat geslaagd is, fanboy logica.

Zo slecht als de waardering op IMDB doet vermoeden is hij imho niet, hij biedt alleen niet wat je van een latere legende verwacht : een degelijke, goedkope western zonder typische spaghetti elementen is wat we voorgeschoteld krijgen, en wel geschoten in de Dinarische alpen in cevapciciland, u ook gekend als decor voor vele sauerkrautwesterns. Dit zou dan moeten doorgaan voor Wyoming, waar ranchers elkaar weer eens naar het leven staan.

Er is wel degelijk sprake van 2 rivaliserende clans en van een wraakmissie, maar die Django gegevens staan hier niet met elkaar in verband en worden zacht uitgedrukt ook iets anders opgelost. Held en tevens zwakste schakel van de film is Mitchum. jr/ Wes Evans, die volstrekt lethargisch door het beeld zwalkt. Veel hulp krijgt hij ook niet : de sheriff wordt vertolkt door de gladde Rossi Stuart met wederom blonde kleurspoeling, terwijl de immer flegmatieke Ardisson- ook al met zo'n kleurspoeling- de bad guy moet voorstellen. Deze booswicht en oudste zoon van de Dancer patriarch is tot overmaat van ramp getrouwd met Wes'Grote Liefde Nancy, en staat op het punt om zijn vete met de Whitmores te beslechten met hulp van de Manson gang- mooie naam voor een stel extreem gewelddadige spiegepaten.

Deze lieden brengen dan ook wat leven in de brouwerij na een erg saai eerste half uur, er is een langdurige, goede shoot out in de bergen en er is een gouwe ouwe siege shoot out voor de sheriffs office. Het- bijna- eind werd reeds aangekondigd in het begin trouwens, door die mankepoot/ 1 been..

De visuals werden niet door de minsten verzorgd : Trinita regisseur Barboni als chef fotografie, en Stelvio Massi als verantwoordelijke voor het handwerk. Score werd geleverd door de onlangs overleden Ferrio, in klassieke stijl.

Duitse DVD titel : keinen Cent für Ringo's Kopf .

Deze vannacht zitten kijken op een R1 Wild East dvd.
Deze eerste Spaghetti western van "de andere Sergio" lijkt meer beïnvloedt te zijn door zijn Amerikaanse voorgangers, dan door het prototype van dit sub genre "Per un pugno di dollari", zowel qua uiterlijk als verhaallijn.
Ook de typische reguliere bekende koppen in bijrollen ontbreken.

Zo zit er ook geen broeierig eindduel in, maar eerder in het verhaal wel een schietpartij bij het kantoor van de sheriff en een uit twee gedeeltes bestaand vuurgevecht in de bergen, die beiden op zich goed zijn gefilmd.

Wat we wél krijgen is Mitchum, die duidelijk niet het charisma van zijn veel beroemdere pa heeft en bijna slaapwandelend en emotieloos door het verhaal heen loopt.
Hij wordt dan ook volkomen weg gespeelt door Ardisson, die in belangrijkste bijrol er veel meer zin in lijkt te hebben en zich uiteindelijk ontpopt als dé schurk van het verhaal.

Verder krijgen we ook nog een glimp van wat koeien te zien, wat toch uitzonderlijk is voor Spaghetti westerns en als koeien fan kan ik dat waarderen.

Kortom: geen topper, maar biedt genoeg vermaak om te kunnen blijven boeien.

Een mager zesje, ofwel 3 sterren.