Les 3 Font la Paire (1957)

Hij bestond amper nog : Sacha Guitry...zoals we helaas zien aan begin en eind van de film die hij gewoontegetrouw zelf inluidt en hier ook uitluidt. Deze man was duidelijk getekend door de dood, dat is pijnlijk te zien en te horen. Blijkbaar durfde niemand hem tegen te houden. Hij was eigenlijk ook fysiek niet meer in staat tot regisseren en speelt allicht zelf niet mee, vrijwel de hele regie werd verzorgd door tamelijke nobody Duhour . Famous last words : il faut bien que tout le monde vive.

Het scenario schreef Guitry natuurlijk wel zelf, geinspireerd door zijn Maigret lectuur waar hij hier zijn ironische draai aan geeft. De pseudo Maigret van dienst is hier Michel Simon die aanvankelijk weinig zin had in een rol als flic, maar zich gewoontegetrouw weer capabel van zijn taak kwijt.

Het betreft hier dus een soort meta- komedie vol meest flauwe verwijzingen en trademark Guitry rateldialogen , die draait om de moord op een z- acteur die mag opdraven als hulpje in een komedie, geschoten in de Parijse straten door Darryl Cowl. De goede man wordt echter op klaarlichte dag tijdens de shoot afgeslacht door bad boy Jojo- Nicaud, die zich wilde bewijzen tegenover zijn gangsterbuddies en zijn vriendin, hoertje Desmarets.

Niet alleen zijn er foto's van de dader, het is zelfs zo dat alles op filmcamera is vastgelegd . Ene godART orakelde ooit dat de camera je dingen laat zien die je anders nooit zou zien, Guitry toont aan dat de camera je juist verhindert om de dingen te zien zoals ze zijn...de clou zoals reeds gesuggereerd door de titel is flauw en afkomstig uit een oeroude farce zou je zeggen, het hoogtepunt is de reconstructie van de identiteit van de "echte "moordenaar door hoertje Desmarets op semi- Maigreteske wijze, ja dat was wel geestig. Even een WAARSCHUWING: de laatste zin uit de synopsis is meteen ook het slot van de film.

Visueel is het als gebruikelijk bij Guitry weinig bijzonder of zoals dat heet filmisch, alles draait om de dialogen. Omdat hij het zelf amper regisseerde ook geen van hem gekende visuele geintjes als de semi- jump cuts. Een onwaardige afsluiting is het zeker niet, maar geen topper binnen het Guitry oeuvre.

Is voor Belgische Simon/ Guitry liefhebbers toegankelijk dankzij de Franse DVD.