Asaruto Gâruzu (2009)

Redelijk.

Toch lijkt Oshii zichzelf hier aardig voorbij te lopen. Assault Girls is geen 100% Oshii maar 300%, en aangezien hij een aantal stijlen heeft die lastig te combineren zijn werkt deze film ook niet altijd even goed.

Echt onbegrijpelijk is de keuze voor de Engelse taal. De voice over viel nog wel mee, maar de assault girls zelf zijn onverstaanbaar. Dat wordt alleen maar duidelijker in de stukjes waar ze wel Japans spreken. Domme beslissing, zeker omdat Oshii toch zoveel bezig is het tekst en sfeer.

De film zelf is ook een beetje doelloos. Een addendum van Avalon met de assault girls in de mix, maar het verhaaltje draait nergens om. 4 personages komen samen om een baas te verslaan. Dat was het dan zo ook een beetje.

Sfeer is er wel, bepaalde scenes zijn ook echt geweldig, maar ze staan een beetje eenzaam in een film die niet echt een richting wil uitgaan en niet voldoende is utigewerkt om echt te overtuigen. Volgens mij is het tijd dat Oshii weer eens een echte film gaat maken. Deze tussendoortjes zijn wel grappig, hij heeft er ook duidelijk plezier in, maar soms gaat het ten koste van de kwaliteit en zeker bij hem is dat wel jammer.

Vaagste moment is ongetwijfeld de verwijzing (neem ik aan) naar The Great Dictator.

Beetje jammer want hier zit zoveel meer potentieel in. Visueel bij momenten meer dan aardig en ook de soundtrack is erg sfeervol. Styling ook best oké, maar dat alles is maar net voldoende om het 70 minuten boeiend te houden.

3.0*

Hmm

Gemengde gevoelens toch wel. Aan de ene kant blijft dat hele game concept in dit werkje wel zwaar interessant, vooral visueel gezien. Sterke soundtrack ook. Dit alles deed me vooral denken aan Lost Planet, de firepower, de grote monsters, de teamplay (aan het einde dan). Wat wel fijn is om te zien natuurlijk. Maar aan de andere kant is het een film die weinig écht nieuws doet en bovendien niet constant boeiend blijft.

Echter kon ik van de dialogen geen woord verstaan, dat brakke Engels in combinatie met de Low Quality stemmen (door het mondkapje) zorgen ervoor dat je er als kijker 0,0 van meekrijgt. Uiteindelijk maakt dat niets uit aangezien het plot zo straight forward is dat je niets belangrijks zal missen wat hieraan gerelateerd is.

Visueel een plaatje, meeste shots zijn zeer aangenaam om naar te kijken, vooral erg sfeervol. Ook de CGI ademt veel sfeer en charme uit. Al met al een kleine 3.5, zat meer in..

Toch al mijn zesde Oshii, maar de eerste waarin ik Japanners zie.

Ha, toch wel gaaf. Mijn verwachtingen waren in de loop van de tijd wat getemperd, maar onterecht. Vooral visueel viel het erg mee. Mooi landschap, grappige creaties en een aantal leuke close-ups. De soundtrack was (weer) fenomenaal. Kawaï stelt nooit teleur. Wel klinkt het erg bekend. Mooie personages verder. Vooral het kraaienmeisje vond ik erg grappig.

Wel wat minpuntjes, al eerder genoemd. Zo duurt chapter 3 (The Fellowship of the Snail) echt wat te lang. En het Engels... Houd het er maar op dat we daardoor Assault Girls wat sneller hebben kunnen zien, dan wanneer het volledig in het Japans was geweest. Maar dat vergeef ik - mede door de korte speelduur - Oshii graag.

Viel alleszins mee gezien sommige reacties.

Om een poging tot omschrijving te geven: een soort mix tussen Avalon en Gerry. De beelden zijn over het algemeen bijzonder sfeervol met een passende soundtrack van Kawai eronder.

Chapter 3 is wat mij betreft het hoogtepunt, soms helaas verstoord door de game master, die de spelers aanspoort zich aan te sluiten bij een partij. Duidelijk is dat de game master ook de spelers zelf irriteert. Verder is het rare muziekje met dito dansje van Lucifer enigszins sfeerverstorend, maar dit soort verstoringen nemen gelukkig weinig tijd in beslag in verhouding tot de totale duur van het chapter.

Wat jammer is, is chapter 4, waarin een tweegevecht wordt aangekondigd op een manier die beter passend is in een Tarantino film ofzo. Hier was het niet zo passend.

Dat de film deels Engels is, is jammer. Japanners zijn over het algemeen toch al niet zo goed in duidelijk Engels praten, als er dan nog een mondkapje voorzit, is het helemaal onverstaanbaar. Niet dat je veel mist, de dialogen zijn schaars, er zit toch nauwelijks verhaal in en uit de beelden kan je het beetje verhaal dat er toch in zit wel afleiden.

Duidelijk dus enkele minpunten, maar de visuals tillen de film toch naar 4*.

Luchtig slakkenhuisje.

Assault Girls is gewoon een prima tussendoortje van Oshii, luchtig, kort, audiovisueel aantrekkelijk en bovendien erg vermakelijk. 3 vrouwen en een kerel rammen een god die veel weg heeft van een kruising tussen een iets te groot uitgevallen vis en een blauwe worm met kieuwen.

Van de 4 personages heb ik er 3 onthouden; een shapeshifter die zowel als kraai en als ballerina erg vermakelijke en visueel mooie scenes schetst. Verder hebben we sexy close cambat expert 'Gray', wat zij verder precies doet boeit niet, ze is lekker en houdt van knokken, niet zeuren dus.

Leukste personage is toch wel Jäger, een lomp eenmanskanon die veel waarde hecht aan bacon. Hij wordt dan ook bloednijdig wanneer hij zijn eten moet laten staan om deze visworm in experience om te zetten. Erg lollig ventje in een erg luchtige maar vermakelijke film van Oshii.

3.5*

Een uurtje kijk je zo weg zou je denken, maar wat ging de tijd langzaam. Jullie hebben vast ooit ook wel eens in een museum gelopen waar ze in een zaaltje achteraf een onderwerp gerelateerde docu op hebben staan die de hele dag door draait. Dit zaaltje is vrijwel altijd leeg, omdat niemand zit te wachten op stilstaande beelden en slaapverwekkende stemmen. Het intro van Assault Girls deed me meteen hier aan denken. Een saaier begin kan ik me nauwelijks voorstellen. En waarom er voor Engelse stemmen is gekozen is mij een raadsel.

Daarna volgt er een veelbelovend gevecht met de sand whales. De CGI is best redelijk. Overduidelijk nep, maar gepast in dit no-nonsense filmpje als dit. Geinig bedacht dat je naar virtual reality zit te kijken, maar de dialogen zijn óf gebrekkig Engels óf niet te verstaan. Niet dat er zoveel interessants verteld wordt.

Af en toe een mooi shot en treffende muziek maar toch vond ik het allemaal nietszeggend. Er zit veel te weinig assault in, daar waar ik een achtbaanrit van een uur had verwacht. Helaas wordt de schaarse actie onderbroken door langgerekte shots die een poging lijken te doen de kijker in slaap te sussen. De actie op zich absoluut niets bijzonders.

Gelukkig is daar nog de lekkere Meisa Kuroki om de pijn wat te verzachten. De andere spelers had ik helemaal niks mee. Een tegenvaller dus, is na Ghost in the Shell ook pas mijn tweede Oshii dus misschien is het mijn regisseur wel niet.