Shinjuku Maddo (1970)

Ik was deze aan het toevoegen afgelopen week - ben ik klaar, blijkt ie al in de wacht te staan! Hoe dom .

Ben hier heel benieuwd naar, van de week maar eens kijken.

Ik kijk met enige verbazing hoe je zo veel Wakamatsu's achter elkaar aan het kijken bent. Na een of twee van zijn pinku's heb ik het wel weer een tijdje gehad.

Ja maar het meeste "bekende werk" van hem - hetgeen vooral op Moviemeter staat dus - valt niet geheel onder het pinku-genre. Natuurlijk hoort het wel in zijn films, maar wat mij betreft hebben deze titels ook andere dingen.

Pink film is, zoals jij wel weet, "Japanese softcore pornographic film" - maar dat is in de Wakamatsu films die ik in de laatste tijd zag van zo'n onschuldig niveau (de beelden, niet qua thematiek), dat ik daar weinig van onder de indruk ben.

Ben benieuwd wat deze brengt. Verhaal klinkt interessant.

Volgens mij doe je met die definitie het genre tekort en wordt het uiteindelijk alleen maar gedefinieerd door low-budget en een x-aantal sexscénes en eventueel nog een speelduur van rond het uur.

Als een script aan die voorwaarden voldeed, kon de filmmaker vervolgens in alle vrijheid zijn gang gaan, met vrij veel apart werk tot gevolg.

Volgens mij kan dat nog steeds. Laatst nog iets gelezen over een kerel in een kikkerkostuum. Niet voor niks dat een aantal regisseurs ook daar hun carriere starten.

Begin (en dan bedoel ik echt het begin nog voor de aantiteling) is meteen aangrijpend (stills van vermoorde mensen) en de aantiteling zelf in negatief boezemt meteen een dwangmatige angst in. Dan volgt een scène in kleur moord en verkrachting, waarvan het overigens onduidelijk blijft of het echt of gespeeld is. Want met dat wisselend perspectief speelt de film in het begin wel.

Daarna wordt de film opvallend rechtlijnig en verhalend en sijpelt langzaam de ziel uit de film. Het is duidelijk dat Wakamatsu zijn idealen al vroeg verloor en een cynische registratie voorspiegelt van een verloren generatie. Hoewel kwa onderwerp typisch Wakamatsu is deze kwa vorm minder radicaal. Trouwens: Er stond een Yoko Ono op de aantiteling van de cast, maar dat was vast een andere. Ono woonde toen al lang en breed in de VS.

Weer een fijne oude Wakamatsu.

Al moet gezegd dat het begin inderdaad veel beter is dan het einde. De zoektocht van een vader naar de moordenaar(s) van z'n zoon door een losgeslagen Japan (Shinjuku) heeft potentieel genoeg, maar eens de vader goed en wel op weg is gaat Wakamatsu wat op de rem staan.

Misschien dat het hele hippiegebeuren vroeger wat confronterender/choquerender was, hoewel Wakamatsu in eerdere films toch al had laten zien dat hij z'n werk beter kon weren tegen de tand des tijds. In ieder geval is het nog moeilijk meeleven met een vader die zich drukmaakt om bijv. wat gefriemel in een semi-openbare ruimte waar niemand is.

Eerste half uur vond ik wél volledig op niveau. Dit me soms een klein beetje aan een voorloper van Tsuka's Tetsuo denken. Iets in het camerawerk in de metro deed me denken aan die film. Mooie intro ook en een redelijk brute binnenkomer meteen daarna. Verder kan ik die jazzy soundtrack bij Wakamatsu films af en toe best smaken, al is het verre van m'n favoriete genre.

Leuk om eens gezien te hebben dus. Vind het niet bij z'n betere werk behoren, daarvoor is het tweede deel wat te traag (en ook iets te braaf), zeker na de blitsstart, maar zeker een goede aanvulling op de rest van z'n oeuvre.

3.0*