L'Affare Beckett (1966)

Er bestaan er vrij weinig van : spaghettispies die geen 1 op 1 Bondimitatie/ rip off zijn...dit is er zo eentje. Op IMDB noemt iemand dit meer Harry Palmer dan Bond, wekt misschien wat te hoge verwachtingen maar de idee achter die uitspraak lijkt me wel juist. Het is een spyfilm die zich eerder- wat tongue in cheek natuurlijk - houdt aan de gekende cold war politieke spythrillers met bijbehorende sfeer van paranoia en labyrintische intriges.

In feite zou je deze film op grond van cast en crew alleen al niet eens een kans mogen geven en op voorhand reeds afdoen als een onverbiddelijke prul : een schoenveterbudget vehikel van C- regisseur Civirani die zelfs nooit een genrecinemaklassiekertje heeft weten te vervaardigen, dat hij zelf moest produceren en waarbij hij zelfs eigenhandig de camera hanteerde. Voeg daarbij de afwezigheid van serieuze cultsterren voor die camera en de afwezigheid van swingende locaties * , en alles lijkt vooraf te duiden op een slaappil in filmformaat.

Met die lage verwachtingen in het achterhoofd viel dit me mee, al vraag ik me af waarom : extreem weinig actie, geen gadgets bijna, geen wisecracks, geen silliness, geen groteske villains, een held- peplumsterretje Jeffries- met het charisma van een vinexwijkzandbak, en een spygirl- Krista Nell - die amper vlees laat zien en bovendien erg braaf is ( of misschien dat ze daarom geen vlees laat zien ....).

Ik heb me dan ook afgevraagd waarom ik me amper verveelde tijdens het kijken, ik kan niet veel meer bedenken dan dat Civirani- met hulp van Gianvitis scenario- het tempo er dermate goed inhoudt en je dusdanig gedoseerd tracteert op steeds nieuwe twists dat je de goedkoopheid van dit alles tamelijk vergeet. Maar die verklaring op zich is nogal magertjes geef ik toe.

Verhaal is dus...niet zo simpel, ik ben alweer vergeten wie mevr. Beckett eigenlijk was maar deze gezelfmoorde triggert i.i.g. het onderzoek van Amerikaans superagent Jeffries in Parijs naar een netwerk van anti- Castro bannelingen in de lichtstad, onder leiding van ene col. Segura/ Solaro, dat echter de dekmantel zou zijn van een anti- Amerikaans netwerk met Sovjet connecties dat een revolutie wil triggeren in Nicaragua. De bewering hierboven dat een aanslag op Fidel wordt voorbereid is trouwens bullshit, zoals u zult zien. We komen pas op die ontknoping na tig twists and turns, en als Jeffries inmiddels zelf undercover als bodyguard en killer van Segura in diens netwerk is geinfiltreerd.

Het enige Bondeske aan de film zijn de openingscredits en het slot ( James Bond , wie is dat ? aldus de held ) dat de zgn. seriositeit van het voorgaande op zijn kop zet, alsmede de titlesong van Nora Orlandi die ons verder in de score tracteert op een permanente golf van sixties klanken, waaronder ook bossa nova met Portugees gezongen liedje tijdens de sequenties in - zogenaamd - Nicaragua.

* : Zogenaamd zei ik : volgens mij is er daar geen seconde gedraaid en is het allemaal opgenomen in Spanje. Grootste gedeelte van de film speelt echter in Parijs met een uitstapje naar Bern.

Het is verder niet iets om aan een breder publiek te bevelen, maar voor genreliefhebbers- hoop ik- beter te genieten dan de makers op voorhand zouden doen vermoeden .

Kan worden bekeken dankzij de something weird video/ DVD-R ervan.