Pistolero del Diablo (1974)

Ze bestaan in de Mexicaanse cinema bij de tientallen : gemaskerde wrekers...leuk, maar ik zie niet wat dat met deze film te maken heeft waarin Fernando volgens mijn berekeningen welgeteld 0 seconden met een mombakkers rondbanjert. Ook de bewering dat de film op het Mexicaanse platteland speelt kan ik moeilijk onderschrijven, aangezien hij geacht wordt zich af te spelen in het westen van de USA, zoals namen, outfits en sherrifs enz. duideljk maken.

Neen, dit is een bizarre hybride tusen melodrama, gothic horror, western en rape & revenge flick. Klinkt leuk en wordt het uiteindelijk ook, helaas begint het allemaal zeer traag en melodramatisch met de introductie van de antiheld Fernando-Morgan, ooit begenadigd gunman maar na een gruwelijke tragedie ontaard tot een totale loser en dorpsgek, met als enige buddy de plaatselijke zatlap Tony. De stakker is het voortdurende mikpunt van de geintjes van bad guy Nolan, en zijn vrouwtje Betty-Cardena spuugt op hem.

Time for revenge als die Betty wordt gerapet door Nolan en zijn thugs....Mario biedt hem die gelegenheid, en wel in gedaante van de Satan ! Dan is het Faust all over again, incl. voor dierenvriendjes absoluut ongeschikte- authentieke zo te zien- beelden van een bokje dat wordt geslasht voor het bloedpact.

Dan pas volgt het onderhoudende r&r deel met zelfs wat aardige expliciete gore- voor die tijd en plaats dan toch- waarin Fernando zeis, riek en houten staak effectief gebruikt tegen de booswichten. Waar de titel dan op slaat ? Wel...op het eind hanteert de anti-held even een colt, maar zelfs dan nog heeft ie meer lol in het gebruik van verbrijzelende paardenhoeven als wapen.

Begin en slot zijn vreemd en lijken later te zijn ingevoegd voor de censor/producent/ god weet welke reden.

Leuke tweede helft, de eerste is afzien.