Loren Cass (2006)

He, vreemd, hier stond laatst nog geen stem. Aangezien dit niet de bekendste film is, acht ik de kans niet klein dat de persoon in kwestie van dezelfde pindakaas snoept als ik.

Dat plot kan hierboven wel mooi gestructureerd staan, maar het is meer een sfeer- dan een plotfilm.

Veel van mid 90's st. Petersburg weet ik niet, maar dat het er niet gezellig was, is me na deze film wel duidelijk.

We volgen dus inderdaad 3 hoofdpersonen. Een beetje drinken, lopen, vechten met het andere ras, nog meer drinken en een beetje sex. Dat alles zonder veel te zeggen uiteraard. Het leven glijdt doelloos en zonder hoop voorbij, we hebben het al eerder gezien right?

Daar onderscheid de film zich een beetje.

Te beginnen met de rauwheid en somberheid. Die vind je overal terug en zie ik niet veel vaker. Ultra low budget 16mm zorgt voor een grofkorrelige film, die hier gewoon goed bij past. Rauw zijn ook de vechtscens, slaan die mensen elkaar echt? Het zal niet, maar het ziet er overtuigend uit. Combineer dat met feitelijke (of nagebootst?) beelden van de rellen en je hebt een vrij hard geheel.

Sfeerversterkend is ook vaak de soundtrack. Hoewel ik niet echt weg ben van de rare blaasinstrumenten die af en toe opduiken, zit de rest wel perfect in elkaar. Een mix van blazers, drones en rock zorgt voor een mooie begeleiding bij de beelden.

De muziek is echter niet het belangrijkst aan de soundtrack. Het is ook gevuld met voice-overs en flarden gedicht en shorts. Die flarden zijn veelal gepakt van de schrijver/dichter Charles Bukowski en weten zeker een meerwaarde te geven aan de film.

De film moet het niet van een verhaal hebben en meer van sfeer. Zeker in het begin kan dat nog wel eens ongestructureerd overkomen. Ik werd echter steeds meer de film ingezogen. Geen hoogvlieger, wel gewoon lekker rauw en sterk!

Dat zou zomaar eens kunnen.