La Morte Viene dal Pianeta Aytin (1967)

Er bestaan er 4 van : Gamma one films van Antonio Margheriti onder zijn vaste pseudoniem A. Dawson... dit is de laatste en wellicht minst gekende, vanwege de afwezigheid van Nero waarschijnlijk. Net als de 3 voorgangers werd hij binnen een paar weken in mekaar geknutseld met een schoenveterbudget, dat is er wederom aan af te zien. Een festijn van stock footage en Margheriti's dierbare miniaturen dus, afgewisseld met authentieke knulligheid.

De film begint zgn. in de Himalaya waar het meteorologische team van Baldini c.s. als vermist moet worden opgegeven, deze lieden hadden net bijna de oorzaak van het broeikaseffect achterhaald. Geen paniek : dat hele effect is ook hier pure fantasy en een hoax ! Dat leren we later, eerst is het aan Rossi Stuart en zijn sidekick Pulaski om de wereld te redden. De 2 worden teruggeroepen van hun vakantie in Acapulco, en begeven zich met hun koddige vliegmasjien richting Himalaya waar ze niet alleen de origine van het broeikaseffect achterhalen, maar en passant ook die van de Yeti legende...

Wat mag die wel zijn dan ? U kunt het hierboven reeds lezen: de befaamde reusachtige voetafdrukken zijn afkomstig van blauwgroen geschilderde gay bears, die perfect Engels spreken en afkomstig zijn niet van Jupiter zoals hierboven beweerd, maar van...Aytin, zoals de titel reeds verklapt. Deze lieden zijn technologisch extreem hoog ontwikkeld, wat Rossi Stuart/ Jackson c.s. niet verhindert deze gay bear smurfen mores te leren op kinderlijk eenvoudige wijze ( n.b.: bears vanwege de kou, gay want ik heb geen smurfinnen gezien...)

Waarom die yetismurfgaybears nu met het broeikaseffect te maken hebben en wat ze op deze planeet lopen te sjouwen moet u zelf maar zien, ik denk dat u het nu al kunt invullen. Tot dan toe was dit de meest aardse- letterlijk- en prozaïsche uit de tetralogie, in de laatste 20 minuten gaan we alsnog outer space en is het star wars time ! Zodat we dit gelukkig met recht een space opera kunnen noemen.

Buitengewoon knullige onzin uiteraard, meestal ook gewoon saai maar heeft wel enkele bescheiden camphoogtepunten, het meest natuurlijk dankzij het optreden van de gaybearsmurfyeti's.

Een toepasselijk ontoepasselijke score van Lavagnino begeleidt deze prul die waarschijnlijk zowel inhoudelijk als visueel de saaiste van de 4 genoemd dient te worden, en die op DVD is uitgebracht door Warner.