Amazing Grace: Jeff Buckley (2004)

Opmerkelijk dat Chris Cornell (Soundgarden) en Sebastian Bach (Skid Row) veelvuldig aan het woord kwamen. Zij waren niet de enige vreemde eenden in de bijt. Wat te denken van een Franse choreografe die een stuk heeft gechoreografeerd naar aanleiding van Buckleys dood, een vage kunstenaar die zich door Buckley laat inspireren en een klassiek componiste die een soort van requiem wist te creeren. De een z'n dood is een ander z'n brood. Het toont wel aan dat Buckley een breed publiek weet te bereiken.

Iets te veel kontlikkerige documentaire die de mythe rondom perfectionist Jeff Buckley nogmaals inpepert (zelfs met te veel wijn op wist hij nog de hoge noten loepzuiver te zingen....jaja).

De documentaire moet het dan ook voornamelijk hebben van prachtig live footage materiaal waar de documentaire bol van staat. Daardoor voor de Buckley fan een must. Een langere speelduur met langdurigere interviews met de mensen rondom Buckley prive is een gemis.

Volgens mij heb ik dit gezien. Is dit niet eens op TV geweest, Mug? Geweldige artiest, net als zijn vader trouwens.

Kan best kunnen dat ie eerder op TV is geweest, maar daar durf ik m'n hand niet voor in 't vuur te steken. Voor de liefhebbers danwel geinteresseerden: vanavond voor de laatste keer om 19.58 uur op de digitale zender Cultura!

De vocale kwaliteiten van Jeff Buckley komen in deze documentaire met nooit vertoonde optredens nog beter tot hun recht. Het gaat door merg en been.

Hij begon verdomme bijna drie kwartier eerder dan aangegeven in de gidsen! Daardoor heb ik hem gemist.

Ik had gehoopt dat ik gelijk ná "Twee Rembrandts In De Tuin" kon overschakelen naar deze docu. Maar toen bovenstaande docu afgelopen was, was de aftiteling al bezig. Heb net 30 seconden kunnen zien ofzo...Shit!

Inderdaad! Ik heb vrij weinig met dit soort dans, maar dat zag er toch best wel indrukwekkend uit.

Verder gaf de docu me zoals alles wat ik van Buckley zie of hoor een soort triestige gut-feeling. Hij is echt heel intens en zijn persoon en geschiedenis zijn echt een moderne tragedie.

Jammer dat ie drie kwartier vervroegd was, echt balen...

The baffled king composing hallelujah

Ik ben voor het eerst in contact gekomen met Jeff Buckley toen zijn nummer Hallelujah werd gebruikt voor de seizoensfinale van het eerste seizoen van The O.C. Het nummer had toen zo'n ongekende kracht op mij dat ik er dagen aan een stuk naar kon luisteren. Toen heb ik ook de cd Grace gepindakaasd, ik weet dat het verkeerd is maar ik ben ook maar een student dus ik kan moeilijk alles gaan kopen waarvan ik één nummer goed vind, maar het kwartje viel niet. Dat neemt niet weg dat ik geïnteresseerd was in de persoon achter het album en daar is deze documentaire een mooie uitweg voor.

Even terzijde, ik weet natuurlijk ook wel dat het Hallelujah origineel van Leonard Cohen is maar ik vind de versie van Buckley veel krachtiger. Soit, tot mijn frustratie begon de documentaire wel te vroeg maar ik denk dat ik maar een tweetal minuten mis doordat de speelduur volgens de decoder 58 minuten was. Gelukkig maar want de documentaire is vast en zeker wel de moeite waard, het is alleen vaak even wennen aan de diversiteit van sprekers die hun zegje over Buckley doen. Van de standaard mensen, onder andere zijn moeder, tot in mijn ogen nutteloze mensen zoals de schilder die zijn inspiratie in Buckley vond en de componiste die haar eigen klassieke stuk componeerde ter ere van Buckley. Op zich is dat allemaal wel mooi maar die mensen hebben persoonlijk niets met Buckley te maken. Wat ook een vreemd zicht was, was om de zanger van Skid Row te zien passeren als goede kameraad van Buckley.

In ieder geval geven Adams en Trombley de mythe rondom Buckley wel mooi weer. Aan de hand van wat blijkbaar zeldzame footage moet zijn wordt de perfectionistisch ingestelde zanger op een interessante manier neergezet maar het had de documentaire zeker geen kwaad gedaan als er meer interviews hadden ingezeten want 60 minuten is simpelweg te weinig. Wel wordt er een mooi en breekbaar beeld gegeven van Buckley dat me zelfs bij vlagen aan James Dean deed denken. Het is dan ook jammer dat er over zijn uiteindelijke dood zo weinig aandacht wordt besteed want dit leek meer gewoon op de samenvatting van Wikipedia inclusief een kameraad van Buckley die even diepzinnig gaat wezen door te zeggen dat wanneer hij met zijn vliegtuig lande en door de wolken vloog dat dat volgens hem het gevoel moet zijn als je sterft en laat dat juist op de vermoedelijke tijd van het overlijden van Buckley zijn. Ik kreeg even het gevoel dat de man in kwestie even goedkoop wou incashen op Buckley en zodoende zijn 5 minutes of fame wou verdienen.

Waar de makers van de documentaire zeker en vast in slagen is om de interesse in de muziek van Buckley te wekken. Als een eigen privé eerbetoon heb ik tijdens het schrijven van deze recensie de cd 'Grace' sinds tijden weer eens opgezet en waar de vorige keer de cd me nogal snel verveelde kan ik er nu veel meer van genieten en dat is volgens mij toch wel wat Buckley uiteindelijk wou.

It's a cold and it's a broken hallelujah

Kleine 4*

Hallelujah het enige goede nummer van Grace? . Vind het misschien wel de minste.

Ik zeg toch nergens dat dat het enige goede nummer is? Het was het enige nummer van Grace dat ik kende voor ik de cd pindakaasde en zoals ik op het einde al zeg is dat ik de cd nu veel meer kan waarderen...

O, ik las verkeerd dan.

Ik ben grote fan, maar vond dit een nietszeggende documentaire, die veel te rommelig was en eigenlijk alleen maar leuk was voor de geweldige live performances van Mr. Buckley

2.5*

Mooie documentaire over de veel te vroeg, door verdrinking, gestorven Jeff Buckley.

Iets voor de fans, dat zeker, maar met alle respect voor de man en zijn muziek, het is niet mijn genre.

Op dat ene, Leonard Cohen, nummer na heb ik nooit veel interesse gehad voor zijn muziek.

Tja, smaken verschillen nu eenmaal...

Sorry Jeff.