Bakumatsu (1970)

De vele namen, clans etc. maakt het noodzakelijk voorbereid aan deze film te beginnen. De hoofdpersoon heeft op een of andere manier invloed op het politieke proces in 19e eeuws Japan maar dat wordt nergens concreet gemaakt. Historisch gezien lijkt het een betrouwbare film.

Zie ik eindelijk mijn eerste Daisuke Itô film, is het gelijk zijn laatste Maar het moest er van komen nu ik even wat Samoerai cinema aan het inhalen ben, want de wiki zegt niet voor niets: "a Japanese film director and screenwriter who played a central role in the development of the modern jidaigeki and samurai cinema"

Toepasselijk wellicht gaat deze film ook over het einde van de samoerai. Het speelt zoals de Japanse titel verraad in de bakumatsu periode, oftewel de laatste dagen van het lang heersende shogunaat wiens macht door de Meiji Restauratie terug ging naar de keizer, waarmee tegelijkertijd het moderne Japan werd gesticht dat niet alleen weer handelde met het buitenland, maar ook onder invloed van Westerse ideeën over democratie het feodale clan-systeem afschafte.

De centrale figuur Sakamoto Ryoma van deze periode en deze film, kwam ik eerder deze maand ook tegen in Ryoma Ansatsu (1974) en uiteraard is ook Ansatsu (1964) een essentiële film over deze periode. Anders dan die twee new wave films is deze film echter een klassieke jidaigeki, een zeer goed volgbare historisch-politieke film die zorgvuldig laat zien hoe Ryoma betrokken is bij het oprichten van de Japanse marine en hoe hij uiteindelijk verschillende clans samenbrengt in zijn campagne tegen een shogunaat dat niet alleen verouderd, vastgeroest en onrechtvaardig is, maar het land ook langzaam richting een burgeroorlog stuurt.

Zowel voor- als tegenstanders beginnen met het uitvoeren van aanslagen op elkaar en de situatie wordt onhoudbaar. De afloop is bekend, en tragisch. Maar wat Ryoma voor elkaar krijgt door zijn gedrevenheid is best bijzonder, en dat laat de film goed zien. Dat op het eind de tragiek dan naar level-11 wordt opgeschroefd valt aan de ene kant een beetje uit de toon, maar is op een bepaalde manier ook weer geheel toepasselijk. Hoewel ik Itô dus nog niet zo goed ken, heb ik het gevoel dat hij dit project heel bewust als afscheid heeft uitgekozen.

Wat interesse in deze periode en in politieke geschiedenis in het algemeen is wel vereist om echt van de film te genieten denk ik, maar zou em toch aan willen raden, zeker voor degene die wat achtergrond info mistte bij de wat meer geroemde new wave films die ik noemde.