Rise Up (2009)

Rise up fallen fighters.

Bob Marley's geest is ver te zoeken in het hedendaagse Jamaica, waar het geweld nog steeds overheerst. De moderne reggae sluit hier naadloos op aan met artiesten als Buju Banton en Sizzla. De teksten hebben vaak het thema criminaliteit. Niet in de laatste plaats omdat met een schuin oog naar de Amerikaanse hiphop-scene wordt gekeken. Net als vroeger Robert Nesta Marley de soul-scene nauwlettend in de gaten hield.

Deze documentaire biedt de rise van Turbulence, een ex-crimineel die gered is door het Rastafari-geloof. We zien hem smeken om aandacht die niet lang uit kan blijven. Het zij de man van harte gegund omdat het doorbreken zijn persoonlijke missie lijkt geworden en hij daadwerkelijk al zijn energie omzet in muziek en teksten. Goed of slecht, over smaak valt te twisten.

Tevens zien we een rise en ook fall van de Jamaicaanse versie van Joran van der Sloot, genaamd Ice Anastacia. Een rijkeluisjochie dat voortdurend dronken en stoned is. De paar momenten dat hij poogt te zingen doet elke idols-auditie, van menig geestelijk achtergestelde, verbleken. Zo vals dus. Maar met behulp van vader's goede connecties wordt hij binnengesluisd op een belangrijk festival. Aldaar gaat hij wederom af, al lijkt hij dit zelf niet zo te zien. Waar is Henk-Jan Smits wanneer je hem nodig hebt? Wanneer Ice de kijker vraagt op te letten omdat hij iets stoers gaat doen, trekken de tenen vanzelf krom. Hij gooit vanaf zijn luxe BMW een steentje naar een 50 meter verder lopende ghetto-junk en sommeert hem weg te blijven. Zo cool. En ook best ver gegooid! Gelukkig maar dat de wereld hoogstwaarschijnlijk van zijn albums bevrijd zal blijven. Ook in Jamaica zijn ze namelijk niet achterlijk.

De meest interessante rise die voorbijkomt is die van Kemoy Reid (geen familie van Junior). Een plattelandsmeisje dat voor het ongeluk geboren lijkt. Via Sly & Robbie komt er uiteindelijk toch een plaatje, deze heren weten namelijk wèl dat talent met geld niet te koop is. Dit in tegenstelling tot de vriendjes van de Jamaicaanse Ice Ice Baby. Helaas is er ook al snel een fall, want de Tracy Chapman-achtige zangeres raakt zwanger. Laten we hopen dat ze het bij één kindje gaat houden, opdat de wereld er een goede vocaliste bij krijgt.

Het volgen van deze drie artiesten in spé gebeurt nergens hoogstaand en is cinematografisch gezien bijna verwaarloosbaar. Ware het niet dat het oog van de camera de rauwe werkelijkheid onverbloemd in beeld brengt met een hoog Big Brother-gehalte. Iets wat menige docu ontbeert en deze juist precies kon gebruiken.

Goed.