Le Dessous des Cartes (1948)

Er bestaan er meerdere van : films geinspireerd door de roemruchte Stavisky affaire...de gekendste is die van Resnais die dat ook in de titel reeds verklapt, deze echter kwam een stuk eerder en de makers gingen behoedzamer te werk : in den beginne melden de credits ons dat "iedere overeenkomst met...etc. ", sure. Die behoedzaamheid is opmerkelijk omdat het scenario mede werd geschreven door regisseur Cayatte, anders toch altijd uitdrukkelijk geengageerd bezig.

Dat engagement kun je hem in deze film verder niet aanwrijven : een tamelijk argeloze timewaster die een beetje speelt met klassenverschillen/ strijd maar toch vooral een erg tongue in cheek mystery is, waar ik op grond van het slot alleen al beslist niet het label "drama "op zou plakken, wat bovendien het whodunnit/ mystery aspect wat verbergt. Al is dit ook geen whodunnit in de klassieke zin van het woord.

We zijn aanbeland in de Dauphiné- gedeeltelijk op locatie- waar we beginnen met Reggiani, uiteraard weer een brave jongen al smokkelt hij een beetje als bijverdienste. Hij is niet te beroerd om een burgermannetje uit de grootstad off season rond te leiden door de Alpen, niet wetend dat dit keurige heertje in feite de grootste witte boordencrimineel van Frankrijk is. Dan begint het Stavisky spelletje : de bankier/ crimineel wordt dood aangetroffen in een chalet, opgehangen. Zelfmoord ? Lijkt onwaarschijnlijk omdat de niet zo goede man aan het plafond bungelt, maar er verder geen trap of stoel is te bekennen ...maar er zijn al evenmin aanwijzingen voor geweld of de aanwezigheid van anderen. Reggiani- in contact geweest met de flikken ooit- weet meer, maar besluit te zwijgen uit prudentie.

Da's echter dom omdat uit Parijs vuige flic Meurisse is gearriveerd, die behalve corrupt ook de geliefde is van de weduwe van de gezelfmoorde, Madeleine Solonges. Deze 2 schobbejakken hebben beiden zo hun redenen om Geraudy tot slachtoffer van moord te bombarderen, en allicht dient Reggiani zich aan als ideale fall guy...

Klinkt best intrigerend allemaal, helaas is de uitwerking nogal suffig, komt over als een whodunnit pastiche en tegen het eind wordt het dat ook ronduit, met tig kunstgrepen volgens het boekje die slechts bedoeld lijken te zijn om de speelduur te vullen, besluitend met een Poirot style finale, die echter een deconstructie is van zo'n Poirot finale. Enfin, u moet het zelf zien.

Of tenminste : u moet niets, dit is vooral voer voor de Meurisse en Reggiani fans- beiden in trademark rollen- maar valt gelet op de namen van cast en crew toch wat tegen, had meer in gezeten.