Het Beest (1982)

Vreemde flop.

Het Beest flopte destijds genadeloos in de bioscoop. Een ieder die zich ooit aan deze film heeft gewaagd weet waarom. Van de matige montage tot het slappe scenario, van de afschuwelijke acteerprestaties tot de rukkende regie; dit is pure pulp. Willem Ruis, de meest populaire quizmaster van de vorige eeuw, speelt de hoofdrol in deze curieuze thriller. Een film die zo belachelijk is dat je het zelf moet zien om te kunnen geloven.

Hortend en stotend komt deze vreemde vaderlandse voorloper van Falling Down (een meesterwerk vergeleken met deze reut) op de kijker af, die van schrik niet gelooft wat hij ziet. Regisseur Collet mocht voor straf een decennium lang geen films meer maken en trok zich, na een mislukte comeback in 1993, terug in het docentschap van een filmopleiding. Het Beest misschien wel als voorbeeld gebruikend van hoe het niet moet.

Slecht.

De beruchte Willem Ruis-flop. Overigens niet zo heel veel slechter dan wat er verder aan films werd geproduceerd in Nederland en België. Ruis acteert niet slechter dan de rest van de cast, maar geloofwaardig wordt het nergens.

De uiteindelijke wraak-scène is dan wel weer zo briljant Rambo-style en vloekt zo met de rest van de film dat ik me kan voorstellen dat het publiek hier in een complete stuip ging tijdens de galapremière in het Tuschinski. Volgens Langs de Lijn-collega Koos Postema één van de treurigste avonden uit het leven van Ruis, die meteen doorhad dat het een genadeloze flop was geworden.

Vaderlandse cult.

Deze inmiddels, totaal vergeten flop, heeft het zwaar te verduren gehad en als het niet de film zelf is, dan is het wel Willem Ruis. De populaire quizmaster dacht met deze film een weg te banen voor een verdere toekomst in de filmwereld. Het uiteindelijke resultaat: een fiasco, vanuit meerdere bronnen hoongelach bij de premiere in het Tuschinski theater en ook gelijk zijn enige filmrol. Na anderhalve/twee weken verdween de film al uit de bios vanwege de mega tegenvallende bezoekersaantallen. Geen succesverhaal dus.
Hoe de promotie voor deze film werd gedaan destijds zou ik niet weten. Krijg alleen wel de indruk dat, gezien de bekendheid van Ruis, de makers het idee hadden dat ze al een recept voor een populaire publiekstrekker hadden. In België deed de film het ietsje beter, maar dan ook met de nadruk op ietsje.

De DVD van deze film bevat de Belgische versie. De Nederlandse versie was te zien op VHS van "Videoscreen" (en staat nu in z'n geheel op Youtube)
Beide versies zijn verschillend in montage en hebben weer scenes die de ander weer niet heeft en visa versa. In de Belgische versie is de vrouw van Ruis (gespeeld door Meyling) plots zwanger en ontstaat daar wat gedoe over. Dit aspect komt er bij de Nederlandse versie niet in voor. Het is duidelijk dat de montage, zeker wat de Nederlandse versie van de film betreft, niet in zijn voordeel werkt. Het is hier boven al gemeld dat sommige scenes inderdaad totaal niet logisch op elkaar zijn aangesloten. Ook de dialogen zijn hier en daar anders omdat ze in de Nederlandse versie weer nagesynchroniseerd zijn. John de Mol heeft het er niet beter opgemaakt.

Ruis speelt een succesvol projectontwikkelaar bij een investeringsmaatschappij, maar nadat hij een Dalmatiër aanrijdt wordt ie wat verward. Vervolgens wordt ie geconfronteerd met de sloop van het huis van zijn moeder. Dit huis is tevens ook zijn ouderlijk huis met een soort nostalgische waarde. Hij begint anders tegen het (zaken)leven aan te kijken, geeft dit aan bij zijn chef en komt er tevens achter dat zijn eigen firma verantwoordelijk is voor de aankomende sloop van het ouderlijk huis, waar dan een groot project moet worden gebouwd. En dan heeft hij er notabene zelf nog een handtekening op de papieren gezet, hij wist namelijk niet dat het om die specifieke buurt ging want hij heeft het in vertrouwen getekend. Lekker Geloofwaardig!
En zijn machtswellustige chef Karlsen laat het bouwproject, hoe dan ook, doorgaan. Vervolgens stapelen de problemen zich op, zit Ruis continue vast in het verkeer, kraakt zijn ouderlijk huis en wordt door een peloton van agenten weggejaagd met traangas. Hij belandt ook achter de tralies en wanneer zijn moeder komt te overlijden slaan de stoppen door. Payback time!
En als, zoals door meerdere al aangegeven, Nederlandse Rambo verschuilt Ruis zich met een mitrailleur om 27 ex-collega's/zakenlui af te bonken, inclusief zijn duivelse chef Karlsen. Daarna gaat ie bij diens maîtresse (Ruiter) een potje zitten janken en lijkt nadat een politie heli boven hem zweeft geen andere keuze te hebben dan op te geven.

De film heeft best een donker gehalte en daarin vind ik de film nog best sterk. Ook de omgeving van een drukke en chaotische stad waar je continue vast staat is goed in de film weergegeven. Voor de rest is de film niks meer dan een vermakelijke cult van niet al te uitgebreide speelduur (wat dan wel erg in de film z'n voordeel werkt). Ik zie de entertainmentwaarde en die vond ik wel erg lollig als ik het zo mag zeggen. Hebben we na deze film nog een Nederlandse Rambo gezien? Het constante vloeken, waar ik me in veel Nederlandse films mateloos aan erger, ontbreekt. Die paar gvd's en klootzak zijn prima.

Film is voor de rest inderdaad niet geloofwaardig. Op sommige vlakken lijkt de film wel op een complete "rough cut". En dan doel ik vooral op de Belgische versie. De film heeft een vreemdsoortige eigenaardigheid en dat is vanaf het begin al te zien. De film qua acteerwerk? Tuurlijk is dat niet best, maar dat kon je enigszins ook wel verwachten. Alhoewel Cara van Wersch hier duidelijk de beste performance neerzet als een vrij hulpeloze oude vrouw. Zij was de beste in de film. Bert Andre, die later bekend werd als hitsige buurman in Flodder, is ook wel lachen als een melk drinkende en sigaar lurkende onderzoeksrechter. Toegegeven is wel dat Willem Ruis redelijk mee valt en zeker in zijn woedende momenten nog best redelijk uit de verf kwam. Alleen denk ik dat deze rol niet helemaal voor hem was weggelegd en kreeg je eigenlijk het gevoel dat hij het zelf ook wat onwennig vond. Ik denk dat het ook meer te maken had met zelfoverschatting van Ruis zelf. Bij voorvertoning van de film kwam al snel de kritiek van de pers, die geen spaan heel lieten van de film en ook regisseur Collet moest eraan geloven. Vooral m.b.t. het scenario. Voor Willem Ruis werd het becommentarieerd als "zelfmoord op z'n zorgvuldig opgebouwde carrière". Laat ik dan als een soort "outsider" deze film dan wel kunnen waarderen. 4,0 voor een van Nederlands vreemdste maar toch noemenswaardige films.