D-Zaka no Satsujin Jiken (1998)

Jissoji's verfilming van Rampo Edogawa's mysterie-verhaal "The D-Slope Murder Case". Heb deze vooral opgezocht omdat Jissoji later opnieuw een Rampo verhaal zou verfilmen in het filmproject Rampo Jigoku (2005). Met The D-Slope Murder Case weet hij in ieder geval op gestileerde manier een langzaam onthullend mysterie en misdaadverhaal te onthullen.

Fukiya, een kunstenaar en meestervervalser, krijgt de opdracht enkele legendarische (erotische) kunstwerken te vervalsen. Na zijn succes krijgt hij nog één vervalsings-opdracht waar echter geen originelen van zijn. Na veel pogingen besluit hij zelf model te staan voor deze werken, om er later achter te komen dat zijn opdrachtgever in haar vroegere jaren zelf model stond voor deze originelen. Om er zeker van te zijn dat elk bewijs verdwijnt vermoord hij haar waarop Rampo's bekende detective, Kogoro Akechi, verschijnt om deze verontrustende moordzaak op te lossen.

Nu ben ik niet direct een grote fan van Hiroyuki Sanada, maar zijn vertolking van de rol van kunstvervalser is grandioos; Constant subtiel in zijn bewegingen, verschijning en woordgebruik volgen wij de langzame ontwikkeling in Rampo's mysterie. Leuk ook om Ittoku Kishibe even kort te spotten, zijn rollen kan ik altijd wel waarderen.

Hoewel de film het nodige naakt bevat en vrouwelijke lichamen in akelige touwconstructies, - wat overigens makkelijk doet denken aan Jissoji's toevoeging in Rampo Jigoku - blijft het allemaal vrij onschuldig. Des te meer kon ik wederom genieten van zijn visuele stijl die echt uit duizenden herkenbaar is. Kleine kamertjes brengt hij in beeld met groothoeklensen, kiest gestileerde en overdreven perspectieven en weet als geen ander te spelen met licht. De vele typische traditionele tatami/shoji (hoe noem je deze?) huisjes zijn gehuld in prachtige schaduw en lichtvormen; soms extra overdreven zoals een scène welke zich voor een doek vol gaten afspeelt waar lange stroken van licht naar binnen steken.

De film doet verder maar weinig, kruipt op een langzaam doch zeer prettig tempo naar het einde toe zonder onverwachte of nieuwe dingen te introduceren. Ik kon erg genieten van dit mysterieuze verhaal van Rampo en deze stijlvolle verfilming van Jissoji. Welke helaas met het grootste gemak overgeslagen lijkt te worden.

4.0/5.0

Die Jissoji is toch ook een geweldenaar. Van zijn middenperiode heb ik nog niks gezien, maar hij houdt hier gewoon het niveau vast van zijn beginperiode, hoewel de stijl duidelijk met de tijd is meegegaan. Zijn segment in Rampo Noir is daarin ook een voortzetting van wat hij hier doet, beide dus een Rampo verfilming. Hij maakt gebruik van slechts een paar binnenlocaties (en voor buiten een simpele maquette), maar brengt deze zo dynamisch in beeld, voornamelijk door te gekke camerastandpunten. Briljante plaatjes. Enorm sfeerverhogende soundtrack ook, met duistere elektronische klanken en later meer klassiek werk. Het basisverhaaltje is simpel maar intrigerend en als privédetective Akechi wordt opgetrommeld lijkt de zaak in zijn relatieve rechtlijnigheid te eenvoudige kost te zijn, maar dan zit er toch nog een venijnig doordenkertje in dat het allemaal naar een hoger plan tilt. Fraaie tekeningen ook.

Wat in feite een simpele film is over een moorddadige kunstvervalser, wordt door het gemanipuleer van regisseur Akio Jissōji met camera's, decors en belichting een erg vreemde film, waarvan het verhaal ondergeschikt lijkt aan de vormgeving. Ik kan dat als simpele filmconsument niet erg appreciëren. Te gekunsteld en eigenzinnig naar mijn smaak.