Koko Dai Panikku (1978)

Aardig. Visueel heeft de film niet echt veel te bieden, het verhaaltje is wel aardig. Redelijk standaard, dat wel. Kan me voorstellen dat het in die tijd in Japan nogal schokkend was, maar naar hedendaagse maatstaven valt het allemaal wel mee. Ik dacht soms wel eens: wat een cultuur. Iedereen (docenten, directie, ouders van de jongen) lijkt zich vooral druk te maken om de eigen reputatie. Nou ja, op zich ook niet veel nieuws onder de Japanse zon.

Enigszins pijnlijk voor mij dat de kwade leraar natuurlijk weer een wiskundeleraar blijkt te zijn. Wel grappig was het busje met anti-communistische nationalisten.

Redelijk.

Een enthousiaste filmcriticus kan een aantal boompjes opsteken over Columbine en hoe deze film z'n tijd vér vooruit was. Thematische blah blah genoeg om een half boek mee te vullen. Hiervoor is het echter wachten op zo'n enthousiaste filmcriticus.

Redelijk filmpje waar de grondbeginselen van Sogo Ishii's stijl wel al voelbaar zijn, maar nog niet echt tot uiting komen. Een aantal scenes die gedragen worden door (instrumentale) rockmuziek en het rebelse karakter van de film vormen de start van een blitse carriere.

Het maakt de film echter een beetje braaf en met een naam als Ishii op de affiche wil je toch wat bruisendere cinema. Op zich boeit het allemaal wel, de film is niet te lang en een hoop typische Japanse themas passeren de revue, maar het blijft vooral een werkje voor Sogo completisten of mensen die zijn normale stijl wat té vinden en liever een afgezwakte versie voorgeschoteld krijgen.

Aardig curiosum, dat zeker. Zou eigenlijk een veel grotere status verdienen, maar zo werkt het uiteraard niet. Leuk om een keertje gezien te hebben, maar ik grijp toch liever terug naar de recentere Ishii's.

2.5*