The Soul of the Mongolian Horseman (2008)

Deze draait momenteel op diverse festivals, in Frankrijk, Amerika, maar ook in Mongolië. Ben benieuwd naar resultaten - kan het niet slecht doen neem ik aan.

UNESCO benoemde in 2003 de traditionele muziek van de Morin Khuur (Horse-head Fiddle, zie poster) als "Masterpiece of the Oral and Intangible Heritage of Humanity". 2 jaar later werd ook de Mongoolse zangvorm "Urtyn Duu" benoemd onder deze titel. Dit zijn twee goede stappen voor behoudt van traditionele volksmuziek in Mongolië. Onder datzelfde idee werd het idee geopperd om omtrend dit feit een document te filmen waarin dit behoudt in beelden werd vertaald.

Benoit kreeg die taak van ZED en volgde gedurende een aantal maanden het leerproces van vier jonge stadskinderen in het bespelen van deze tweesnarige "Paardenkopviool", wat eerder omschreven kan worden als de voorloper van de Westerse Cello. Deze vier kinderen wonen in West-Mongolië, een provincie genaamd Uvs en reizen af naar de steppen om daar Umba te ontmoeten, een gerespecteerd Morin Khuur artiest.

Ondanks een klein budget weet Benoit met zijn materiaal prachtige plaatjes te schieten. ZED volgt een strakke lijn als het gaat om hoge kwaliteit beelden, en doen hun naam graag noemen in dezelfde zin noemen met "High Definition". Deze film speelt zich af in West-Mongolië, en niet in de zachste periode maar in midden winter met heftig lage temperaturen. Temperaturen waarin pasgeboren dieren nog in de vilten tent slapen omdat zij anders doodvriezen. Dit voegt echter enkel maar toe aan de pracht en een scene waarin twee kinderen in de weide witte vlakten om de beurt een pas geoefend melodie spelen is even aandoenlijk als mooi.

Tegelijkertijd volgen we een instrumentenmaker die vier instrumenten zal maken voor het optreden dat de kinderen in een paar maanden zullen opvoeren. In tegenstelling tot de gemoderniseerde Morin Khuur maakt deze man zijn instrumenten geheel traditioneel, met snaren van paardenhaar en hout dat hij zorgvuldig zoekt.

De Morin Khuur is een instrument van de natuur - en het geluid dat het verbergt niet anders. Niet alleen worden er helende krachten aan verbonden (Zie ook Davaa's film Story of the Weeping Camel), maar een geoefend speler kan vele natuurgeluiden imiteren. De manier waarop Benoit een scene vastlegd waarin Umba en de kinderen het bos in gaan om te luisteren naar geluiden en te dansen op de muziek van de instrument is geweldig.

Benoit eindigt dit verhaal met het optreden van een groep kinderen in een theater van provincie Uvs. Dit optreden word verzorgd door kinderen, maar ook grotendeels gespeeld voor kinderen. Dit is een prachtig document, indrukwekkende beelden, mensen, muziek, dans, natuur. Ik denk dat elke muziekliefhebber dit wel kan waarderen, dit is muziek in zijn puurste vorm.

4.5/5.0