Les Ennemis (1962)

Er bestaan er aardig wat van : films waarin Claude Chabrol een cameo heeft...zoals deze, die niet toevallig sterk doet denken aan de melige spyfilms die Chabrol halverwege de jaren 60 zelf zou afleveren. Dat waren over de top spoofs, deze van Molinaro echter- zelf ook met een cameotje, even na Chabrol die we als jogger met fluitje zien- bevindt zich echter nog halverwege een doorsnee koude oorlog spythrillertje en een spoof erop, is uiteindelijk geen van beide.

De film tracteert ons op de gekende genre elementen : een Sovjet diplomaat verdwijnt in Parijs, nadat hij eerder zeer belangrijke documenten had kwijtgespeeld. De Sovjets en de Fransen verdenken elkaar van smerige spelletjes, het zijn echter de Yankees die hier achter zitten en de "ennemis "moeten nu gaan samenwerken uit pure noodzaak...

De flauwe "humor "slaat hier tamelijk dood en manifesteert zich via e.g. het ouwe overbezorgde moedertje van sureté agent Hanin, niet toevallig later ook in de tigre films van Chabrol te zien, of de allo allo scene waarin hij Duits spreekt met zijn vriendinnetje Audret, van wie we ook even een boobflash ontwaren. Hanins buddy is hier Claude Brasseur, sureté rookie.

In de rest van de cast ook enkele gekende namen/ gezichten : Carrel als de spygirl- of is ze onnozel- Cauchy ( die jullie ook kennen uit Bob le flambeur...) als haar vriendje in een typische rol als would be gangstertje, Vitold als de ontvoerde diplomaat, Monod als de vuige ex- flic die nu een spionagenetwerk runt en voor de yankees Vitold heeft ontvoerd en zijn papieren gejat, plus nog een cameo van Lefebvre ( die jullie ook kennen uit les gendarmes van Saint- Tropez...) als arts.

Ik zie hier de genre-aanduiding actie staan, daar zou ik niet te veel op rekenen als ik u was. 1 shoot out op het eind, een kloppartij in een bistro en 2 carcrashes, de eerste niet eens na een chase ! Dat was het wel zo'n beetje als ik het wel heb. Ik zou er eerder het etiket komedie/ thriller op plakken.

Wel opvallend misschien : de Sovjets praten onderling Russisch.

De score van Solal was wel goed, jazzy zoals te verwachten. Verder een doorsnee en overbodig genreproduct, ook niet uitgebracht met onderschriften dacht ik.