Splatter Disco (2007)

Splatter Disco, begint met een enorm slappe intro. In de intro zie je een meisje dat wordt vermoord, maar je ziet het niet expleciet in beeld, wat ik zeer jammer vond want dan zit je niet meteen in de film.

Dus de disco brengt overlast en dan komen we bij een nieuw struikelblok, de karakters. Tjonge jonge, nog nooit zulke neppe, niet grappige acteurs gezien. Veel meer dan wat onderbroekenlol moet je van deze kant dan ook niet verwachten. Maar dan heb je gelukkig nog Ken Foree dacht ik. Ook van hem een zeer slappe rol.

Maar wat zit er veel onzin in deze film, er zit bv een stuk in dat een paar van die idioten die vast naar die disco gaan, in dierenpakken zitten rond te huppelen op blije muziek, en dit verzin ik niet! Mijn mond lag open van verbazing.. Ook lange praat scene's zitten er bijna contstant in verwerkt.

En dan natuurlijk het belangrijkste deel van de titel 'splatter'. Ook dit stelt meer dan teleur, veel meer dan een beetje bloed hoef je niet te verwachten.

Conclusie: Stijf amateursfilmpje dat nergens vermaak brengt. Tenenkrommend slecht!

Een mix van m'n favoriete genre met m'n minst favoriete genre. Ik was erg benieuwd naar het resultaat van deze bizarre combinatie, maar ik kan het niet meer eens zijn met Die Hard,Willis die deze film terecht tenenkrommend slecht noemt. Gewoonweg omdat hij zowat het tegenovergestelde is van wat de sappige titel belooft. Extreem amateuristisch in elkaar gezet (beeld en geluid zijn niet beter dan wat je met een webcam van 5 jaar geleden kon maken) en geen milliliter bloed bevattend. Een hele hoop vervelende onzin verder die is opgebouwd rond het belerende uitgangspunt waarin conservatief Amerika flink op de hak genomen wordt (eigenlijk het aanvaardbare element in Splatter Disco).

Onbegrijpelijk hoe Ken Foree zijn reputatie met dit prulwerk schade toebrengt. Ik kan alleen maar gissen dat hij deze amateuristische bende een pleziertje wou doen door zijn naam aan deze film te verbinden, al heeft hij verrassend genoeg nog een betrekkelijk grote rol in het hele gebeuren. Samengevat: een film die qua niveau nog slechter is dan de "zo slecht dat ze terug goed worden" films en die ik derhalve de grootste cultliefhebbers afraad.

Na het zien van Nun of That kon ik me niet inhouden om meteen de volgende van Griffin aan te zetten. Het is helaas een flinke stap terug en meer een feest van herkenning voor de mensen die écht houden van goedkope ongein. Want er komt wat leuks voorbij zeg!

Ken Foree (Charlie 'i don't fuck chickens' Altamont, Devil's Reject, ) of wat dacht je van Trent Haaga (Troma stal) en het grappigste vond ik nog om Caleb Emerson te zien. Caleb wie? De guy van de Comedy Central serie Tosh.O is blijkbaar een heuse pulp acteur (en regisseur...editor...etc). Briljant Sowieso een hele vertrouwde cast van Griffin's eerdere werk, en ook nog terugkerend in Nun of That.

Het straalt een hoop fun uit maar echt zo sterk als ik had verwacht blijft het niet. De liedjes zijn wel geinig, ook iets wat hij later weer meenam in z'n werk. Ook Lloyd kreeg er de smaak mee te pakken en verwerkte dat in Poultrygeist. Allemaal erg leuk om te zien, maar het is uiteindelijk een weinig opzienbarend werkje waarin té weinig gebeurd om überhaupt de naam eer aan te doen. Af en toe lollig, maar niet meer dan dat.

Verschrikkelijke zit ! Wat is dit voor een onzinnig verhaaltje waar zowat alles niet werkt. De film moet het vooral hebben van de humor, maar die is zeer flauw. En als je deze humor niet kan smaken, blijft er bij deze film weinig of niks over. Gore, spanning, verhaal, sfeer, nude....je zult het amper tegenkomen in deze flutfilm. Wel redelijk wat muziek aanwezig wat de film een tintje genre musical neigt te geven, maar een pluspunt is het ook niet. 1/10