Tutto a Posto e Niente in Ordine (1974)

Ze bestaat nog steeds : Lina Wertmuller...haar gloriedagen dateren alweer uit grootmoeders tijd, niet zonder reden. Deze film is afkomstig uit die periode, maar was schijnbaar niet zo'n grote internationale arthousehit als haar andere films uit die tijd. Misschien komt het door de afwezigheid van gekende sterretjes, misschien ook is de thematiek te Italiaans. Zo lees ik overal- ook hier weer- dat het over Sicilianen of minstens louter zuiderlingen zou gaan, in feite echter begint de film met de 2 noorderlingen Gigi en Carletto, die de belangrijkste personages zullen worden. Ook de rest van de cast blijkt een multiregionaal ratjetoe te zijn. U begrijpt het : voor Wertmuller een droomkans om zoveel mogelijk gekke stemmetjes door elkaar te laten ratelen met de keukenscènes als toppunt.

Succes of niet, wel degelijk een typische Wertmuller waarin ze haar eigen groteske en farcicale draai geeft aan de gekende thematiek van Rocco, die ook wel wat humor kon gebruiken. Het is allemaal volstrekt over the top en wordt in mitrailleursalvo gebracht- zowel het geratel als de editing bedoel ik. Continu trekkende en pennende camera ook.

Geen sterretjes zei ik, al zou je kunnen zeggen dat alle personages/ acteurs hier varianten zijn op Melato of Giannini in hun gekende rollen. Ook uiterlijk dik aangezet in de Fellini traditie, met zo noordelijk als mogelijke noorderlingen en zo zuidelijk als mogelijke zuiderlingen. Cliché 's galore, uiteraard.

Anni di piombo film in verdorven grootstad Milaan spelend, zo goor als mogelijk in beeld gebracht en met in het hart ervan een authentieke slum waar de helden en heldinnen hun toevlucht zoeken tot chagrijn van de autoriteiten. Alle ingrediënten uit de politieke cinema van die tijd zijn wel degelijk aanwezig, je zou kunnen zeggen dat Wertmuller wat teveel hooi op haar vork neemt wat dat betreft . Op het eind komt ook de terreurrage van die tijd aan bod. Verrassing : volgens Wertmuller kwamen de bommen natuurlijk van rechts...dit was wel voor Bologna trouwens. Geengageerd of niet : het komt allemaal oppervlakkig, derivatief en sketchmatig over, zie ook die soliti ignoti rip off rondom de gang van Pagni bij voorbeeld.

Wel weer een goede score van Piccioni, zoals verwacht mag worden.

Ik kon er niet heel veel mee, je moet het anno nu eerder zien als een soort tijdsdocument/ stuk maatschappijgeschiedenis op film. Ook geen Wertmuller film om mee te beginnen, al is hij n.b. uitgebracht op blu ray , met onderschriften. Er zijn hier mensen die dit gezien hebben, maar ze verstoppen zich helaas. Nergens voor nodig : wij zijn niet zo erg als u denkt.