Il Bosco Fuori (2006)

Verschenen op het nieuwe Ghost House label. Tot nu toe enkele fijne releases van mogen bekijken (op het programma staan nog twee Scandinavische horrorfilms).

Deze is van Italiaanse afkomst, in de jaren '80 de bakermat van vettige horror. Echter, Il Bosco Fuori (Engelstalige titel: Last House in The Woods) eert de Amerikaanse seventies survivalhorror en met zo'n titel schep je nogal wat verwachtingen. Verrassend genoeg laat deze prent zich eerder vergelijken met films als Spider Baby en Texas Chainsaw Massacre in tegenstelling tot de exploitationhit van Wes Craven.

Over het uitgangspunt kan je kort zijn: dezelfde clichés als vanouds, met de nodige dosis bloed en ingewanden. Wat deze clichés betreft is Il Bosco Fuori gewoon efficiënt, maar nergens echt hoogstaand. Doorsnee horrormateriaal met andere woorden. Waar ik wel enorm door verrast was, was de emotionele geladenheid die aan de ontknoping de bovenhand haalt. Een insteek die haaks staat op de grimmige sfeer in de film, maar vreemd genoeg wel op de kijker inwerkt. Op mij althans, want tijdens de laatste scènes zat ik echt ontredderd aan het scherm gekluisterd.

De prachtige, zweverige score is hier niet in het minst verantwoordelijk voor. Hypnotiserende drones wisselen mooi af met meer ritmische, elektrische melodieën. Een nagenoeg perfecte compositie, iets wat in Italiaanse cinema geen uitzondering is. Vooral knap ook hoe elke klank zo eigentijds klinkt. Compleet verschillend van het werk van jaren '80 helden zoals Goblin, Frizzi, Simonetti en Ortolani, maar zeker even goed.

Kortom, een film die me vooral op muzikaal vlak zal bijblijven.

2,28 gemmidelde . Deze film is erg ondergewaardeerd. Het verhaal is duidelijk geinpireerd door Texas Chainsaw Massacre. So what! Dan kan het nog wel een goede film zijn. Ik vond die drie gozers echt geniaal. Vooral als je het met Engelse dubbing luistert klinken die gozers echt hillarisch. Verder zat de gore er goed in. neem nou momenten als de darmen die eruit komen. Of dat gezwel dat hij helemaal uitdrukt. Dat was overigens een geniale scene. Muziek was dik in orde, en er was soms zelfs nog wel spanning. Iets wat je tegenwoordig maar vrij schaars tegen komt in de horrorfilms. Het camerawerk met het inzoomen zag er amateuristisch uit maar ik vond het geweldig! Het geeft een veel realistischere sfeer. Ik kan niet meer zeggen dat dit een geweldige Italianse horrorfilm is met gore,humor, en spanning. Wat wil je nog meer! Must-see voor de liefhebbers! En een dikke 4*.

Ondergewaardeerd inderdaad. Wel schrok ik me even rot toen ik de film startte, ik bleek met een Engelse dub te maken te hebben. Ik kon een lach niet onderdrukken wanneer ik een voice over dacht te horen maar gewoon te maken had met een dialoog van een actrice. Zo overduidelijk ingesproken waardoor het zo nep klinkt, maar na een tijdje vond ik het eigenlijk helemaal niet meer storend, zelfs fijn soms.

Het acteerwerk was niet top, hoewel de dub daar ook zijn bijdrage aan levert. Op een of andere manier wist de film me vanaf het begin erg te boeien terwijl de film het pad van een TCM bewandeld. Er wordt niks nieuws getoond, maar wat we te zien krijgen overtuigt. De chemie tussen de hoofdpersonen was voelbaar, terwijl de gekke familie, met name Antonio, voor een dosis onderhuidse spanning zorgde. Na een uurtje gaat de film lekker los met meters darmen, afgescheurde lichaamsdelen en kettingzagen. Een voldoende voor de effecten, al was het jammer dat je een aantal kills niet vol in beeld ziet.

Het was ook even wennen aan de muziek die voortdurend aanwezig is, maar al snel ging ik het waarderen. Sommige melodische deuntjes gaven me een gevoel van hypnose en ondersteunen de cheesy manier van filmen perfect. De film ziet er wat amateuristisch uit maar dat past helemaal in het plaatje.