Profanadores de Tumbas (1966)

Ze bestaan : films die zelfs naar Santo- cinema begrippen volslagen bizar kunnen worden genoemd...en dat is mooi. Het betreft hier eigenlijk niet zozeer een film maar eerder een verzameling random gemonteerde sequenties waarin de makers hun meest krankzinnige fantasieen op het doek projecteerden. Meest idioot, soms geniaal . Je zou het abstracte cinema kunnen noemen, een film die godART gemaakt zou kunnen hebben als ie geen pedante vervelende zak stront was geweest, of Jodorowsky als hij geen theosofische charlatan was geweest, of Bunuel als ie seniel was geworden.

Hoe dan ook, we volgen het gememoreerde komische kwartet dat bestaat uit de verminkte Toicher-Orea, 2 thugs onder wie de onvermijdelijke Oses en een Quasimodofiguur in hun necrofiele bezigheden, het eerste "lijk "dat ze opgraven is overduidelijk een pop trouwens.

Wat Toicher precies met zijn Frankenstein experimenten wil bereiken blijft onduidelijk en zijn intenties zijn per sequentie verschillend, dan weer wil hij Santo dood hebben, dan weer als vader van de nieuwe mens enz.

Maar dit is allemaal ook volstrekt a- logisch en a- narratief, in feite zien we een volstrekt onnavolgbare verzameling van LL sequenties, mad scientist gedoe, muzikale intermezzi en zelfs voetbal. Enkele vondsten zijn geniaal : een kale pisnicht verkoopt in zijn little shop of horrors o.a. een bloedend schilderij, een moorddadige viool waarvan de snaren hun bespelers willen wurgen maar die ook ter plekke kunnen ontploffen, en een nog moorddadiger...pruik die de dragers ervan meedogenloos attaqueert. Laten we ook de psychedelische toverlamp niet vergeten die extreem hoge geluidsfrequenties voortbrengt en zijn slachtoffers gek maakt.

De finale was eigenlijk best goed en bijna spannend, de kloppartijen waren dichter op de huid gefilmd dan normaal en sommigen kwamen aan een behoorljk naar einde.

Surealistisch meesterwerkje !