Zenzen Daijobu (2008)

Draait zaterdag 20/09 tijdens het Camera Japan Festival in het Lantaren-Venster, te Rotterdam.

Ik zit in het venster. Film is me aangeraden door de programmateur.

Ach, de film was best aardig, maar ook behoorlijk saai. Er had veel meer in gezeten want het verhaal over een paar sufferts die toch ondanks dat ze hun best doen en aardige ideëen hebben komt helaas nooit echt op gang.

Zeer krappe 2,5* vanwege enkele leuke vondsten en grappen.

ellow komedie, die een beetje in de hoek zit van Ten-ten en ook niet echt na te vertellen is. Het zijn meer een serie losse scenes in en rondom een boekenwinkel, sommige flauw, sommige grappig, die tesamen een sfeerbeeld neerzetten dat erg Japans is en op een ongrijpbare manier erg innemend. En uitstijgend boven de anekdotiek van de inhoud. Nog twee, drie van dit soort films en we hebben een nieuwe stroming.

Ik had al een donkerbruin vermoeden dat ik deze film leuk zou gaan vinden en inderdaad: hij stelde zeker niet teleur. Deed me erg denken aan de films van Satoshi Miki en qua tempo en slome personages aan Takenaka's 'Muno no Hito'. Liefhebbers hiervan komen met deze film ook wel aan hun trekken.

Wel is het aan te zien dat de regisseur eigenlijk toneelschrijver is. Visueel niet erg bijzonder.

Het is inderdaad een trage film, maar er gebeurt genoeg en uiteindelijk vond ik de speeltijd omgevlogen! Weer ontzettend droog, soms flauw, maar af en toe moest ik toch werkelijk hardop lachen (het inpakken van het pornotijdschrift! ).

Traag en voorspelbaar maar aan de andere kant ook heerlijk mellow en feelgood. En ook ontzettend droog (moest ook regelmatig hard lachen) en bij vlagen super absurd.

Geen topper misschien maar ik heb me wel ontzettend vermaakt en een goed gevoel aan de film over gehouden.

Dat einde is zo heerlijk chill (in het appartementje in Nara), had van mij nog tijden mogen voortkabbelen. Sowieso best een fijne film, alhoewel er wat mij betreft echt meer ingezeten had. Had er op het begin een beetje en hard hoofd in: (te) quirky personages, cinematografisch nogal onopvallend/lelijk, beetje te fragmentarisch plot. Maar het laatste pakweg uur is toch fijn. Af en toe ook lekker kunnen gniffelen trouwens.

Had er iets meer van verwacht.

YoshiYoshi is hier wel op z'n plaats, de film heeft een paar leuke personages en de mix tussen droogkomisch en aangenaam drama is zeker niet verkeerd.

Maar de regie van Fujita laat toch wat te wensen over. Het ziet er allemaal nogal doods uit, het verhaaltje krijgt soms iets teveel aandacht, terwijl op andere momenten de samenhang tussen de scenes net iets groter had gemogen. Duurt inderdaad wel eventjes voor de film helemaal los komt, gelukkig weet Fujita er op het einde dan nog wel wat positiefs uit te puren. Laatste scenes waren de mooiste van de hele film.

Echt bijblijven gaat dit niet doen, daarvoor is het allemaal iets te doorsnee en te weinig opvallend. De humor vond ik soms ook iets te cliché (die scene met het inpakken van het tijdschrift was niet echt aan mij besteed), maar er hangt gelukkig wel een chill sfeertje waardoor het allemaal nog makkelijk uit te zitten valt (al hadden er makkelijk 15 minuutjes afgekund, een bekend euvel van dit soort filmpjes).

3.0*