Private Parts (1972)

Private Parts is een van de meest kinky films die Hollywood heeft uitgepoept in de begin jaren '70!

Een psycho-thriller die zo ongeveer alle seksuele voorkeuren danwel afwijkingen belicht die er te bedenken zijn.

Cheryl, een naïef tienermeisje, loopt van huis weg naar het skid row hotel van haar tante Martha. De ietwat zonderlinge tante is er trots op dat haar etablissement "een van de laatste bastions van fatsoen in de stad" is. Cheryl komt echter al snel achter de waarheid; achter elke deur verschuilt zich een travestiet, een voyeur, een dronken weirdo, assorti perversiteiten! Zo ontdekt Cheryl snel de Wondere Wereld van Seksuele Spelletjes, en verliest in rap tempo haar onschuld!

O ja, d'r loopt ook nog een moordenaar los, die mensen zelfs het hoofd afhakt. Tussen alle verschillende freaks en geeks valt zo eentje echter niet echt op!

Dit is verre van een standaard whodunnit. Bartel is veel meer geïnteresseerd in het graven in de psyches van de moreel haperende personages, en hoe ze in zo'n creepy hotel zijn beland, én hun leven leiden/lijden!

Twee gasten springen eruit. Dominee Moon komt over als een vrome, zij het ietwat glijerige Man van God. Echter, in zijn kamer prijkt een levensgrote Jezus aan het Kruis, compleet met motorkettingen!

Het meest in het oog springt George, een supernette fotograaf die zijn nachten vult met het nemen van foto's van liefdespaartjes in het park. Hoewel hij een zieke interesse heeft in Cheryl's ontluikende seksualiteit, heeft hij moeite met dat laatste stukje intimiteit. Liever begluurt hij haar, en bedrijft vervolgens de liefde met een opblaaspop, die hij heeft voorzien van een Cheryl-foto! Het wordt bizarder, gaat verder in de fetish. Het is sick, creepy en pervers. MAAR het heeft ook wel iets aandoenlijks...

Bartel heeft de slonzigheid van het skid row hotel perfect getroffen. De personages zijn verontrustend fascinerend. Lucille Benson is als de geflipte tante wrang grappig, met haar dwangneuroses en haar hobby om begrafenissen van wildvreemden te bezoeken. Ann Ruyman is geweldig als Cheryl. Het is ontluisterend om mee te maken hoe snel ze opgroeit van lappenpop-knuffelend meisje naar volleerde verleidelijke cock-teasende vamp! Hoe snel

Het einde is bizar, maar verbazend passend in zijn weirdness. De eindjes worden met ducktape aan elkaar geMacGyvverd, maar het klópt! Het gaf me een smerige smaak in de mond, die ik zeker niet onprettig vond. M'n nieuwsgierigheid gewekt naar skid row hotels is zéker gewekt!

Voor Cheryl en de bewoners van 'het bastion van fatsoen', 4,5 opblaassterretjes!

Qua shock-value heeft deze film wel ietsje moeten inleveren sinds 1972.

Blijft over een alleraardigst filmpje over naiëf meisje dat beland in het hotel van haar tante en waar alle gasten wel één of andere perverse voorkeur hebben.

George met z'n opblaaspop heeft wel iets intrigerends en dreigends maar de homoseksuele dominee is iets te karikaturaal.

De hoofdrolspeelster is geweldig!

Nu ik in de laatste paar dagen van 2013 een aantal leuke films van wijlen regisseur Paul Bartel heb gezien, zou het natuurlijk niet compleet zijn als ik ook zijn eerste film niet gezien zou hebben in 2013.

Het verhaal (ik vond het persoonlijk een Thriller / Mysterie) wat zich afspeelt in een maf hotel zit lekker mysterieus in elkaar en gedurende het het hele verhaal (en zeker in het begin) hangt er ook een lekker creepy / bizar sfeertje (mede veroorzaakt door de geluiden en de muziek). Het verhaal weet zeker te boeien en is soms zelfs een tikkeltje spannend. Ook gaat het er soms wat grof aan toe (o.a. onthoofding). Buiten het mysterieuze gedeelte zitten er ook een paar licht komische momenten (de scene in de winkel met sekstijdschriften, de perverse gestoorde George met zijn opblaaspoppen en natuurlijk de donkere politieagent op het einde met zijn sarcastische opmerkingen) in en valt er ook wat bloot te zien (hoort standaard bij een Paul Bartel film). Niet al te veel overigens maar de scene waarbij Ayn Ruymen zich uitkleedt en in bad gaat en wetende dat ze begluurd (ze lokt het ook gewoon uit) wordt door George mocht er zeker wezen en vond ik eigenlijk ook het hoogtepunt van de film. Het ietwat verrassende einde mocht er ook best wezen.

De film wordt vooral gedragen door de fraaie Ayn Ruymen (als "Cheryl Stratton"), de maffe creepy Lucille Benson (als "Aunt Martha") en John Ventantonio (als de perverse gestoorde "George" zich maar gerust "Georgette" ) die allemaal goed en overtuigend speelden. Het rolletje van Laurie Main als de homoseksuele pastoor/priester was ook wel leuk.

Al met al is dit gewoon weer een leuke Paul Bartel film welke wel iets wegheeft van de vroegere "Psycho" (deel 1 en 2) films.