The Frozen Limits (1939)

De goudkoorts in Yukon aan het einde van de negentiende eeuw was een mooie inspiratiebron voor Amerikaanse filmkomedies : in 1925 bracht Chaplin zijn The gold rush uit, en twintig jaar later werd The road to Utopia het hoogtepunt in de Road-cyclus van Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour. In 1939 pikte de Engelse Gainsborough-studio ook een graantje mee van dat succes door de drie comedy-duo's Bud Flanagan & Chesney Allen, Jimmy Nervo & Teddy Knox en Charlie Naughton & Jimmy Gold als The Crazy Gang naar de Klondike te sturen. Zoals valt te verwachten in een film met een vrij korte speelduur en een druk plot komen niet alle komieken even goed uit de verf, maar ter compensatie valt er veel te genieten: regisseur Marcel Varnel houdt het tempo hoog, er zijn weinig muzikale interludes (wel een kluchtig mislukkend toneelstuk) en geen sentimentaliteiten, de mogelijkheden van de settings (het spookstadje en de nederzetting van de mijnwerkers) worden goed gebruikt, en hoewel de Crazy Gang hun naam eer aandoen met al hun fysieke malheur, hun stupiditeit en hun woordspelingen ("If a bomb fell in a field and a bull ate it, what would it be?" – "Abominable!") wordt hun vuur toch regelmatig gestolen door Moore Marriott, die als de tandeloze Jeremiah Harbottle in de films van Will Hay al regelmatig alle plannen ondermijnde en die ook de Gang af en toe tot wanhoop drijft. En als schurk zien we nog een dankzij zijn jeugd en zijn baardje praktisch onherkenbare Bernard Lee, tien jaar vóór zijn memorabele rol als Sgt. Paine in The third man en 22 jaar vóór zijn eerste van elf optredens als M in Dr. No. Al met al een leuke komedie met performers die in Engeland een instituut vorm(d)en maar die in deze film ook buiten hun landsgrenzen goed zijn voor "een gulle lach".