Paris Chante Toujours! (1952)

Ze bestaat toujours : Paris....dat voert ons bij associatie meteen naar Casablanca en de beroemde zinsnede, en zo herinneren wij ons bovendien dat Madeleine Lebeau ook nog bestaat- naar verluidt de enige nog levende castmember uit die klassieker. Daar zong ze zoals u zich herinnert de Marseillaise, in deze film echter zingt ze- hoewel de titel anders kon doen vermoeden- in het geheel niet.

1 van de weinigen die slechts praat hier want het is wel degelijk een musical , behorende tot een subgenre dat eigenlijk niet meer bestaat maar toen schijnbaar erg populair was, overbodig gemaakt echter door de teevee. Vervulde ook die functie: het promoten van de laatste populaire muziek en hitjes, met beeld erbij zodat we hier in feite een visuele aanvulling hebben op de radio, niets meer en niets minder.

In dat soort vergeten films werd zelden een poging ondernomen meer dan het noodzakelijke te doen op zowel narratief als visueel vlak, pure hap slik weg producties voor het matineepubliek dat zijn sterretjes wilde zien. Het verhaaltje stelt hier als gebruikelijk geen hol voor en is hierboven in 2 regels geheel samengevat in feite, we hoeven slechts te memoreren dat Baroux de dode komiek is en Duhour- ook regisseur later- en Lebeau zijn neef resp. pleegdochter.

Dat alles slechts een kapstok om zoveel als mogelijk sterretjes in beeld te brengen in optredens die ook sterk doen denken aan wat je nu op teevee zou kunnen zien bij de TROS of zo ( bestaat dat nog ?) , en waarin die artiesten tegen de achtergrond van gekende Parijse landmarks hun liedjes staan te playbacken. De meeste van die sterretjes nu totaal vergeten: Guettary, Mariano, Rossi zijn dan nog van naam enigszins gekend ook omdat ze in veel films zaten, de meesten echter doen echt geen enkel belletje meer rinkelen.

Dat geldt natuurlijk niet voor Yves Montand en Edith Piaf : de eerste zingt à Paris in het quartier Latin gehuld in een zwarte existentieel verantwoorde coltrui, de tweede "hymne a l'amour " tegen de achtergrond van de notre dame in de mist, waarna ze haar lief in de armen valt die haar zoon had kunnen zijn.

Dat is dan leuk voor de Montand en Piaf fans die hier waarschijnlijk toch niet rondlopen, verder is dit niet zozeer een film als wel een object voor cultuurhistorische studie en voer voor soosjologen en geschiedkundigen eerder dan voor filmbuffs, ons een kijkje gevend in een volstrekt vergeten stuk populaire geschiedenis. En ons lerend dat pop culture altijd goeddeels trash is geweest, toen niet minder dan nu...

Tenslotte opmerkelijk : assistent regie was Claude Sautet !

Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "Parijs zingt altijd " en moet door velen hier gezien zijn. Waarom zie ik dan geen stemmen ?

Ook geen stem van jou...