Ölümsüz (1982)

Prachtige en onweerstaanbare cultfilm! En ik overdrijf niet. Ik zag deze film voor het eerst op 11-jarige leeftijd (dus 13 jaar geleden!) en sindsdien ben ik het EN niet vergeten EN keihard naar op zoek. Mijn speurtocht naar deze film duurt nu al 3 jaar. Ik ben langs alle Turkse videotheken in Den Haag geweest en ook in Turkije zelf heb ik tijdens de vakantie naar deze film gezocht, maar nergens hadden ze hem. Ongelooflijk jammer.

De film, met in de hoofdrol Cuneyt Arkin (oftewel George Arkin, een soort Turkse Charles Bronson), gaat over een eenzame man wiens vrouw overleden is en die dus de zorg over zijn twee kinderen op zich heeft genomen. Wanneer hij ten onrechte van drugsbezit beschuldigd wordt en 15 jaar de cel ingaat, raken zijn twee kleine kinderen alleen achter in de levensgevaarlijke metropool Istanboel. Als hij eenmaal ontslagen wordt uit de gevangenis, ontdekt hij dat zijn inmiddels ouder geworden zoon een drugsverslaafde psychopaat is en zijn inmiddels 20-jarige dochter als prostituee in een bordeel werkt. Beide kinderen zijn na 15 jaar van hun vader vervreemd en geven hem de schuld van al deze ellende. Hij heeft ze immers (tegen zijn eigen wil in) alleen aan hun lot overgelaten.

Vanaf dan laat de regisseur de kijker plaats nemen in een wervelende en weerzinwekkende achtbaan die op een onheilspellende en angstaanjagende manier met piepende banden de diepte invliegt. Cuneyt Arkin, de getergde en gebroken vader, gaat op zoek naar diegenen die het leven van zijn kinderen vernietigd hebben (in deze film is dat dus de Turkse onderwereld en verschillende esoterische drugskartels). Cuneyt Arkin, gekleed als een zielloze cowboy uit een Spaghetti-western met zwarte hoed, zwarte handschoenen en lange leren jas, laat een spoor van vernieling achter in de grote stad en gaat voor niemand uit de weg. We zien rokerige hoerenhuizen, vuile drugshuizen met enge verslaafden, verlaten winkelstraten, spokige industrieterreinen, donkere steegjes en gevaarlijke achterbuurten.

De film wordt geregisseerd door een van de meest legendarische Turkse filmmakers ooit, Cetin Inanc. Hij was altijd al gecharmeerd geweest van de typische Italiaanse B-Horrorfilms uit de jaren '80 en Spaghetti-westerns uit de jaren '70. In de film zelf zitten daarom vele verwijzingen en knipoogjes naar de kunstwerken van Dario Argento en Sergio Leone. Zo worden in sommige scenes zelfs de complete themes gebruikt van Giorgio Moroder (Suspiria) en Enno Morricone. Het beeldwerk zit vol met rode en doffe kleuren en een hoop scenes komen bewust kitscherig over. Verder krijgen we extreem veel keihard geweld voorgeschoteld waarbij de bloedspetters en lichaamsweefsels op de lens van de camera vliegen. Het script is geheel dramatisch en cynisch opgesteld en sluit perfect aan op de tragedische karakter van de film.

Toen ik deze film op jonge leeftijd bekeek ging ik soms met angstige gevoelens naar bed. Mijn ouders hadden er namelijk geen idee van dat ze hier met een groffe en tragische aktie-horror te maken hadden en ik toen ook niet eerlijk gezegd. Totdat ik laatst een documentaire zag over deze regisseur waarbij hij vertelde dat hij deze film speciaal had gemaakt als wapen tegen de vele drugskartels in Turkije die de levens van vele gezinnen verscheuren en dat sommige elementen in de film (zoals de tragische) gebaseerd op de waarheid waren. Dat is dan ook de grootste reden waarom je als kijker bijna misselijk en chagrijnig wordt na het zien van deze film, omdat alles zo grauw, afschuwelijk en realistisch overkomt.

Werkelijk de beste film van Cetin Inanc, de beste film waar de levende legende George Arkin ooit in geacteerd heeft en de beste Turkse B-cultfilm die ooit verschenen is. Ongelooflijke en overdonderende scenes met gemaskerde moordenaars, bloedige treincoupes, verlaten straten, zinderende muziek van Giorgio Moroder, smerige hoerenhuizen en de eenzame en gebroken hoofdrolspeler die gevuld met wrok in een miljoenenmetropool het bij voorbaat al kansloze gevecht tegen een gigantische drugsimperium aangaat voor het lijfsbehoud van zijn twee kinderen. Hoe verder hij geraakt in zijn zoektocht, des te moeilijk het wordt en des te meer versperringen er tussen hem en de slechterikken komen. Zo is er bijna op het eind een bijna 15-minuten lange vechtpartij te zien tussen de hoofdrolspeler Cuneyt Arkin en de beroemde Turkse kungfu-vechter Nihat Yigit, in de film een van de sterkste soldaten van het drugsimperium.

De eenzame vader die zichzelf met alcohol en sigaretten staande houdt in een alles verscheurende jungle waar alleen de bad guys het overleven. Kijk hieronder de trailer van de film op Youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=wQHGUR7Oe6c

Hulde!

5,0

(P.S. Als iemand deze film alsnog kan vinden voor mij, graag een bericht sturen)

Enkele citaten van de regisseur over deze film:

- "Ölümsüz" vertelt het verhaal van een verloren man die tegen de demonen uit zijn eigen verleden vecht.'

- "Ik heb de donkere wereld van Dario Argento gebruikt voor deze film."