Labyrinth des Grauens (1921)

Een Oostenrijkse silent met Franse intertitels en Engelse ondertitels. Ondanks dat de internationale titel spreekt van horror, is dit een dramafilm. Het scenario is vrij eenvoudig over een jonge vrouw Maud die eerst voor haar oom werkt als dienster waarbij ze op een wel bijzondere wijze in contact komt met Edward de zoon van een rijke industrieel. De oom wil maar wat graag dat zijn dochter zich verlooft en trouwt met Edward. Edward voelt zich echter aangetrokken tot Maud en verbreekt de verloving. De oom is overtuigd dat dit de schuld van Maud is en ontslaat haar. Maud keert huiswaarts naar haar oude moeder en haar broer George die liever lui dan moe is waardoor ze in armoede leven. George werkt zich ook geregeld in de nesten door te gaan gokken waardoor hij in aanraking komt met wetsdienaren. Maud vastberaden haar familie uit het slop te halen, gaat naar Londen en vindt werk als typiste toevallig in het fabriek van de vader van Edward. Het lot brengt hen weer bij elkaar maar hun geluk duurt niet lang want broer George zoekt toevlucht bij zijn zus wanneer hij op de vlucht is voor het onopzettelijk doden van een politieagent. George steelt geld uit de kluis van het fabriek waar zijn zus werkt, waarvan Maud wordt beschuldigd en ontslag dient te nemen. Alweer worden Maud en Edward gescheiden van elkaar. De voortvluchtige George krijgt wroeging en wil het goedmaken, maar dat verloopt niet van een leien dakje. Ook Edward beseft dat hij niet kan leven zonder Maud. Het scenario is niet geweldig, maar toch is deze film meer dan de moeite waard voor de manier waarop deze is gefilmd, grauw en nogal kil. Zo zijn er enkele scènes die zonder meer spectaculair kunnen worden genoemd met name een treinramp die bijna fataal is voor Maude en dan Henry die tot 2 maal toe ontsnapt aan de wetsdienaren door een hoge ladder te beklimmen. Ik was erg onder de indruk van Lucy Doraine die Maude vertolkte, een Hongaarse donkerharige schoonheid met heel expressieve ogen. Haar carrière werd gelanceerd door haar landgenoot Michael Curtiz die bovenstaande film regisseerde.

Bijzonder saaie en uiterst oninteressante film uit de eerste filmjaren, die enkel indruk maakt met een aantal opvallend epische momenten. Zo is de finale best boeiend te noemen, maar om daar te komen zal je toch door 85 vermoeiende minuten heen moeten komen. De weinig beklijvende personages rechtvaardigen in ieder geval geen concentratie en het grootste gedeelte van de film bestaat uit slecht opgenomen zwart-witbeelden, met zelfs in sommige gevallen beschadigde kwaliteit. De inhoud is verder zonder twijfel slaapverwekkend en zou zelfs met de hedendaagse techniek moeilijk door te komen zijn.