El Greco (1966)

Film die uiteraard volstrekt toevallig- not- 1 jaar na die Michelangelo film met Heston uitkwam. Blijkbaar was dat geen kaskraker, want Ferrer die hier allicht El Greco zelf speelt, moest de boel zelf financieren.

Artiesten biopic volgens het gekende kitscherige boekje: rebels genie v onbegrijpende buitenwereld, hier vleesgeworden in boze klerikaal-fasjisten en feodale parasieten. Dit alles natuurlijk tegen de achtergrond van een gedoemde romance, want de held bemint de schone Schiaffino- allicht, itt Michelangelo was ie geen faggot- die echter van adel is, met alle gevolgen van dien. Schiaffino heeft hier trouwens de naam -Geronima- van het irl vriendinnetje van de held, met wie hij naar het schijnt zijn enige kindje maakte.

Everybody expects the Spanish inquisition, zeker in een film die in 16-eeuws Toledo speelt...hier wordt deze boevenbende gerund door kardinaal Guevara, dezelfde die door de held zelf irl zou worden geschilderd ! U weet wel, met dat brilletje. Ook Fernando Rey als een not amused Philips 2 en Celi als vader van Schiaffino tonen hier het lelijke gelaat van het establishment.

En het werk dan ? Dat komt wel degelijk aan de orde, moeten we toegeven. Het was voor fotograaf Barboni natuurlijk onmogelijk om met cinemascope en de lux fotografie vintage 1966 de werken van de meester te benaderen, dus evoceert hij gemakshalve maar zo'n beetje alle Spaanse schilders van die tijd behalve El Greco zelf. Dit wordt gecompensserd door dan maar reproducties op ware grootte in beeld te brengen, zo veel als mogelijk in het atelier te proppen. Trouwens , Domenikos schijnt zelf ooit te hebben gezegd " niets is zo moeilijk als het weergeven van kleur in de kunst " .

Vreemd dat komedie regisseur Salce dit klusje moest klaren, was hij toch echt te licht voor.

Dit alles werd begeleid door een pompeuze onzin score van Morricone.