Cerco de Terror (1972)

Er bestaan er aardig wat van : gialli van het diaboliques type...deze is totaal vergeten schijnbaar, geen wonder want hij is behoorlijk saai en maakt de beloftes opgeroepen door die bizarre gothic poster niet echt waar.
Marquina is een mij verder ongekende, wat niet geldt voor fotograaf Alberti die jullie ook kennen van apocalypse now.
De film was blijkbaar bedoeld als sterretjesvehikel voor de ouwe Leblanc, gekend vanwege haar femme fatale rollen in Latinocamp producties. Ze is hier duidelijk over the hill en moet wel een van de onaantrekkelijkste heldinnen uit de giallo canon zijn, juist omdat ze hier geacht wordt nog heel erg verleidelijk en sexy te zijn. Ze is hier trouwens femme fatale en slachtoffer tegelijk, overwegend echter het laatste.
De diaboliques inspiratie wordt al zeer snel duidelijk : in het begin zien we hoe Leblanc haar vriendje Nick -Pinar om zeep helpt en wordt gevonden door Garrone-Warren, die haar oudere echtgenoot blijkt te zijn en tevens schiziater. De 2 blijken na de credits in Miami te zijn aanbeland waar een schiziatrisch congres zal worden gehouden, en dan begint ook de diaboliques rip-off : Leblanc ziet de dooie Nick weer of meent die te zien, en het gekende wie is er gek en wie is er dood spelletje kan beginnen. Als held treedt hier Kendall op, PI en hoteldetective die een romance ontwikkelt met Leblanc. Gelukkig toeval : zijn schoonvader- jazeker, deze schobbejak heeft al een vriendinnetje- blijk psycho analist te zijn, en zal Leblanc via hypnose en andere flauwekul moeten reinigen van haar waanideeen. Maar misschien ziet ze wel spoken die er echt zijn...
Enfin, de clou ligt voor de hand( Leblanc was het slachtoffer van een experiment van haar echtgenoot, die haar vol LSD stopte in de hoop haar te "verbeteren " ), al is het dan 1 van de debielste clous zelfs in het genre, en het is allemaal vrij boring. De fotografie van Alberti is wel goed, en zoals we van een apocalypse now medewerker mogen verwachten zit er een trippy, hier LSD geinspireerde sequentie in. Te weinig om dit als kijkvoer aan te bevelen, in deze Spaanse Franco tijd productie geen sleaze en al evenmin gore, de weinige moorden die we zien zijn in standaard thriller stijl gebracht. Wel enkele goed uitgevoerde giallo style POV staling scènes. En natuurlijk weer veel van het gebruikelijke vakantiespotjes gedoe met beelden van Miami en de onvermijdelijke tocht door de Everglades met de gekende bootjes.
Completistenvoer en slechts een halve giallo, wel aardig was de score van Savina.
Niet te zien met anderstalige onderschriften, bij mijn weten.