Rebel High (1987)

Koortsdromen van een (Canadese) expeditie, part one

De YouTube versie van Rebel High ziet er beroerd uit: de openingsscènes lijken op afgewassen videobeelden van Britse feuilletons uit de jaren ’70 en noopten me ei zo na op zo een verleidelijk kadertje in de rechterbalk te klikken, op ‘Computer Beach Party’ bijvoorbeeld (die is voor volgende week!). Jedoch, wanneer een waardeloze Richard Nixon imitator de voice-over verschaft, voelen we ons toch verplicht dit door een collectief van Canadese stand-up comedians ingeblikte broddelwerkje een eerlijke kans te geven. Een meesterwerk à la Screwballs of Oddballs heb ik er helaas niet in kunnen ontwaren, maar toch is Rebel High een tienerfilm naar mijn hart: eentje vol kolder en vernielzucht. De jeugdige anarchie van Zéro de Conduite wordt gedistilleerd naar de moderne context van een door bendes geteisterde high school, een setting die de indruk zou kunnen wekken dat Rebel High (zoals bijvoorbeeld Class of 1984) wil inspelen op de Reaganeske angst dat multiculturele punkers ooit de macht zullen grijpen. Het vervallen college dient echter niet als een eng toekomstbeeld van een apocalyptisch niemandsland, maar als een wrange evocatie van de paradox van de middelbare school, zowel een plek van absolute vergankelijkheid als een eindeloze realiteit. De proclamatie mag een definitief slotstuk lijken, toch is er een leerling die naar verluidt al zeven keer dubbelde. Heel de film lang zien we dit goedlachs, pafferig latino jongentje ronddwalen door een in puin liggende school waar de vele herkenningspunten van de lockers, de refter en de sportvelden (letterlijk) gedegradeerd zijn tot vervaagde artefacten. De rudimentair uitgewerkte scènes lijken troebele herinneringen, alsof de protagonist melancholisch mijmert en zichzelf steeds opnieuw dwingt om in gedachten die eindeloze gangpaden van zijn schoolverleden door te gaan, wanhopig zoekend naar een antwoord op de vraag: waarom is het nooit iets geworden met dat ene meisje?

Zit toevallig in deze film een toilet dat omgebouwd is tot bubbelbad waarin gangsters kunnen relaxen? yeyo?

Klopt mikey!

Ik herinner me de cover. Op een of andere manier vond ik het nooit waard deze film eens te vinden via bijvoorbeeld 'Ik zoek een titel' topic...

IK zal hem binnenkort eens proberen. Thanx yeyo

Graag gedaan! Iemand die van anarchistische Zucker / Abrahams gags houdt kan er misschien wel wat mee, verwacht er gewoon niet teveel van.

Zo dat was lang geleden, 1988 waarschijnlijk. Ik vond hem toen nogal matig, althans dat herinner ik me zo.

We hebben te maken met een vervallen kantoorpand dat als decor dient voor een high school. Is dit hoe Canada USA ziet? Een wasteland, future barbarians? Nou ja zo zagen de Amerikanen zich wel. Eigenlijk bevestigt deze film de waanideeën van hun zuiderburen. Wie welk ras heeft, bijvoorbeeld. Militarisme. Fast food. War on drugs, wapens, gangs, obesitas, oorlog.... Vervolgens heeft de film daar ook nog een statement op gemaakt, een citaat van de Clash: I'm so bored with USA.

Grappig. Een verademing eigenlijk. Opa preekt: zo worden ze nooit meer gemaakt. Goeie tip yeyo

Blij dat je er van genoten hebt, mikey! Die dubbelzinnigheid komt overigens vaak in 80s Canadese genrefilms: een graantje willen meepikken met USA modegrillen / sociologische fenomenen, maar er tegelijkertijd de draak mee steken.