Haagse Sjonnie (2006)

Tuig van de richel, maar wonder boven wonder is 't bij vlagen best 'n innemende man.

3*

Kan me herinneren dat ik destijds toch smakelijk heb moeten lachen om Sjonnie. De man ratelt maar door. De film is als documentaire niet erg speciaal, maar als komedie zeer geslaagd.

3*

Sjonnie smokes shit.

En niet zo'n beetje ook. 9 Grammetjes en een broodje shoarma vullen zijn dag.

Ondanks de agressieve kant van Sjonnie is hij ook een zeer komische vent. Al bedoelt hij het waarschijnlijk niet altijd zo, en zullen de instanties dit ook niet beamen. Hilarisch was i.i.g. mijns inziens, het behangen tot de schimmel. Je moet het maar bedenken.

Het vervelende van deze 'docu' is echter het feit dat er weinig wordt ingegaan op eventuele achtergronden danwel familie en zijn gezin. En dat is een gemiste kans. Evenals het abrupte einde. Wel onderhoudend en enigszins vermakelijk dus. Met dank aan Sjonnie, en niet zo zeer aan de makers.

Misschien een follow-up dan maar?

Redelijk.

Ben zeker geen moraalridder maar dit soort mensen ben ik na tien minuten nogal zat. Vond het nogal weinig boeiend en de grove uitspraken werd ik hier een beetje beu. Maar blijkbaar heeft de film zelf het best goed gescoord op het internet. Blijkbaar kunnen alleen dit soort types de maatschappij nog boeien. De film krijgt van mij een 1,5.

Een kijkje in de leef- en gedachtewereld van een asociaal type. Veel meer doet deze documentaire niet.

Na een 20-tal minuten heb je alles eigenlijk wel gezien en is de rest een saaie herhaling van meer van hetzelfde.

Filmmaker Joost van der Valk: "Als kijker krijg je sympathie voor Sjonnie en ga je met je eigen grenzen schuiven."

Dat zou van der Valk wel willen, maar daarvoor had hij toch meer diepgang of uitleg moeten (laten) geven (bv. de strijd van Sjonnie met de woningbouw of de regelgeving rond zijn grow-shop)

Typisch iets waardoor je meer van Sjonnie had kunnen laten zien, en wellicht zelfs deels begrip voor zijn houding kan krijgen.

Nu kreeg ik die sympathie voor Sjonnie nergens, laat staan dat de documentaire mij liet nadenken over mijn normen en waarden.

Aan het eind vertelt Sjonnie iets over zijn jeugd. Maar wat hij zegt is weinig verrassend... dat had je zonder zijn uitleg ook wel kunnen verzinnen.

Knip hier en daar een paar seconden uit een scene en plak het achter elkaar in een youtubefilmpje van maximaal 3 minuten. Dan heb je een leuk tussendoortje waarbij je een glimlach niet kan onderdrukken en die daarna in de vergetelheid raakt samen met alle andere 1000-en korte funclips die je ooit zag.

Hier omheen een docu maken is veel te veel van het goede. Je bent als kijker een beetje op zoek naar diepgang, maar bij een figuur als de hoofdpersoon is dit bijna onmogelijk. Het enige wat diep gaat is het inhaleren van de zoveelste joint.

Enige sympathie krijgen, dat lukte mij niet. Of dat aan Sjonnie lag of aan de regisseur weet ik niet. Wellicht aan beide.

Een afkeer krijgen is logischer. Zonder de moraalridder uit te hangen, durf ik te stellen, dat dit soort mensen echt de verziekte cellen in de maatschappij zijn. Totaal geen respect voor wat dan ook, niet willen werken en een zeer grote bek ( inclusief bedreigingen) geven tegen instanties die er voor zorgen dat je toch te eten, te wonen en te blowen hebt ondanks je werkweigering.

Sjonnie als een held, als een cultfiguur, als een eenling schoppende tegen het systeem neerzetten is naar mijn mening niet juist.

Zeer matige en veel te lang durende pulp documentaire.

Zulke 'aso-style' docu's vind ik altijd wel mooi om te zien.

Maar echt interessant is deze docu weer niet. Het is in feite niets meer dan één of andere wietkikker die overal op loopt te kankeren en tevens verwacht dat alles hem voor niks komt aanwaaien. Veel meer krijg je niet te zien terwijl ik graag wat meer diepgang zie van een persoon in een docu. Een simpele ras-aso. Overal tegenaan trappen en zelf de grootste uitvreter uithangen. Prima als je daar voor kiest, maar accepteer dan ook als een kerel de ellende die je over jezelf afroept.

3 Kleine sterretjes.

Vermakelijke docu. Eigenlijk niks boeiends aan, maar ik vind het altijd wel leuk om het leven van dit soort asocialen te volgen. Het duurt slechts 55 minuten, en toch had het van mij iets korter gemogen. Op een gegeven moment is het wel heel van het zelfde. Beetje kankeren, beetje blowen, beetje kankeren, beetje blowen.

3*