La Soledad (2007)

Zeer vermoeiende film die je dwingt om om de haverklap op de klok te kijken. Doodsaai. De eerste keer was ik na 30 minuten afgehaakt, nu met de grootste moeite wel afgekeken. Waar de regisseur eenzaamheid probeert te tonen komt er alleen saaiheid uit, met eindeloze nietszeggende dialogen over huis, tuin en keukendingetjes. De regisseur kiest bij deze film voor de splitscreen als gimmick. Wie had nou gedacht dat je splitscreens kunt gebruiken in een film...? Ook tot zijn huismerk behoort het gebruik van onhoorbare dialogen en slecht articulerende spelers waardoor je als kijker ondertiteling voor slechthorenden nodig hebt.

Na drie kwartier verandert er wel iets in de film, en worden de dialogen daarna heel soms wat heftiger (tot die tijd gaan de dialogen over het strijken, koken, e.d.). Daarna krijg je heel af en toe wat discussie met een iets hogere toon (met het bijkomend voordeel dat de dialogen opeens wel verstaanbaar worden). Het probleem is wel dat naarmate de film enigszins interessant zou kunnen worden je voor die tijd alle interesse al bent kwijtgeraakt. Bovendien blijven de nietszeggende dialogen overheersen.

Hoe dan ook, de regisseur won wel de Goya voor de beste film. Grote namen als El Orfanato (2007) en een juweeltje als Las 13 Rosas (2007) moesten voor deze film geheel ten onrechte plaats maken. Grootste blunder van de Goya-academie ooit.

Van deze regisseur zag ik eerder Hermosa Juventud (2014), met vergelijkbare mankementen (gimmicks, slecht hoorbare dialogen...). Die film viel me tegen (1,5*) maar had wel veel meer inhoud dan deze, al kon ik me in die inhoud ook niet vinden. La Soledad heeft wat weg van Der Siebente Kontinent (1989), ook die film zou je "saai" kunnen noemen, maar daar zit wel kwaliteit in en wordt de film uiteindelijk ook intrigerend. En dat is bij deze helaas niet het geval.

Deze regisseur is totaal niet mijn ding, valt bij mij onder de categorie "pretentieus". De film mist inhoud en vaart. Cinematografisch goed, inhoudelijk slecht. 1*.

Zoals hierboven te lezen is, is Rosales zeker geen regisseur die voor idereen is. Dit is de derde die ik zie en ik denk nipt de beste. Zijn debuut Las Horas del Dia intrigeerde maar overtuidge niet helemaal. Deze film is misschien nog wel minder direct maar vind ik beter. Ik zag ook nog het ook erg fijne latere Petra.

La Soledad gaat over twee vrouwen en hun communicatie met de mensen om hen heen en hun eigen gedrag in verhouding tot anderen. Antonia is bijvoorbeeld iemand die het prettig vind als haar leven in vredige routines verloopt en ze gaat conflicten uit de weg. Haar dochters flappen juist alles eruit en zoeken conflicten op. Adela is juist iemand die haar leven plotseling anders inricht en daarbij niet erg naar haar omgeving kijkt. Terwijl haar vader ook liever de status quo bewaard. Adela verliest haar 13 maanden oude zoontje bij een aanslag en loopt min of meer vast in haar verdriet en zelfverwijt. De zussen lijken na de dood van hun moeder juist evenwichtiger tot elkaar te komen Stillistisch is deze film veelal sober. Geen muziek bijvoorbeeld.

Wel een bijzonder gebruik van splitscreens. Veelal wordt dezelfde tijd getoond alleen een ander camerastandpunt of andere kamer en soms lopen figuren van het ene frame naar het andere. Veel lijken de twee vaak statische plaatjes die je ziet met elkaar te communiceren. Verder veel handelingen en veel slices of life. Jeanne Dielman is nooit heel ver weg, al gaat het hier veel meer over de interactie tussen mensen dan in die film. Ook het op verschillend niveau horen van de conversaties in de film is duidelijk een stijlmiddel. maar dat gaat verloren voor iemand als ik die geen Spaans spreekt en de film dus met (engelse) ondertiteling heeft gekeken.

De komende tijd nog drie films van deze man. Twee van DVD en een derde draait op het IFFR.