Das Herz von Jenin (2008)

Aardige docu, maar heeft niet heel veel om het lijf. Het interessantst vond ik nog de ontmoeting met de Israeli die wat al te anti-Palestijnse uitspraken had gedaan, en de gesprekken op de heen- en terugweg van die ontmoeting. Het einde is ondanks de verder luchtige toon wel weer erg pro-Palestijns, omdat de vredesboodschap van de film in de monoloog van Ahmeds vader en de zingende kindertjes vrijwel direct aan de Palestijnse zaak gekoppeld wordt. Maar wel degelijk boeiend.

Een informatieve docu, waarin vooral wordt getoond dat de burgers, Israëlieten én Palestijnen, gewoon het liefst van links naar rechts willen lopen zonder al die muren, hekken, prikkeldraad, pasjescontrole en gewapende militairen te hoeven passeren.

Ook het feit dat een donor 5 kinderen kan helpen en zo een daad van vrede kan stellen tussen de strijdende partijen vond ik mooi naar voren gebracht. Een druppel op de gloeiende plaat weliswaar. Andersom zou een vader van een gered kind hetzelfde hebben gedaan, zegt hij.

De spanning tijdens de ontmoetingen van de diverse families was soms echt te snijden, de mensen aldaar groeien van jongs af aan al op met vooroordelen en haat naar elkaar en het is voor meerderen merkbaar moeilijk over die afkeer en angst voor elkaar heen te komen.

De vader van het slachtoffertje was overigens zelf eerder in het verzet en had o.a. met molotov cocktails gegooid. Eerlijk verteld, maar ook de waanzin aantonend van de situatie aldaar, waar het ene leven blijkbaar anders telt dan het andere. Een situatie van macht en overheersing en/of gewelddadig en gewapend 'verzet', het is eigenlijk allemaal onbegrijpelijk, vanuit mijn vredige landje gezien.